The Bible

 

Ezechiel 47

Study

   

1 Et convertit me ad portam domus, et ecce aquæ egrediebantur subter limen domus ad orientem : facies enim domus respiciebat ad orientem, aquæ autem descendebant in latus templi dextrum, ad meridiem altaris.

2 Et eduxit me per viam portæ aquilonis, et convertit me ad viam foras portam exteriorem, viam quæ respiciebat ad orientem : et ecce aquæ redundantes a latere dextro.

3 Cum egrederetur vir ad orientem, qui habebat funiculum in manu sua, et mensus est mille cubitos, et traduxit me per aquam usque ad talos.

4 Rursumque mensus est mille, et traduxit me per aquam usque ad genua.

5 Et mensus est mille, et traduxit me per aquam usque ad renes. Et mensus est mille, torrentem quem non potui pertransire, quoniam intumuerant aquæ profundi torrentis, qui non potest transvadari.

6 Et dixit ad me : Certe vidisti, fili hominis. Et eduxit me, et convertit ad ripam torrentis.

7 Cumque me convertissem, ecce in ripa torrentis ligna multa nimis ex utraque parte.

8 Et ait ad me : Aquæ istæ quæ egrediuntur ad tumulos sabuli orientalis, et descendunt ad plana deserti, intrabunt mare et exibunt : et sanabuntur aquæ.

9 Et omnis anima vivens, quæ serpit quocumque venerit torrens, vivet : et erunt pisces multi satis, postquam venerint illuc aquæ istæ : et sanabuntur et vivent omnia ad quæ venerit torrens.

10 Et stabunt super illas piscatores, ab Engaddi usque ad Engallim siccatio sagenarum erit : plurimæ species erunt piscium ejus, sicut pisces maris magni, multitudinis nimiæ.

11 In littoribus autem ejus, et in palustribus, non sanabuntur, quia in salinas dabuntur.

12 Et super torrentem orietur in ripis ejus, ex utraque parte, omne lignum pomiferum : non defluet folium ex eo, et non deficiet fructus ejus : per singulos menses afferet primitiva, quia aquæ ejus de sanctuario egredientur : et erunt fructus ejus in cibum, et folia ejus ad medicinam.

13 Hæc dicit Dominus Deus : Hic est terminus in quo possidebitis terram in duodecim tribubus Israël : quia Joseph duplicem funiculum habet.

14 Possidebitis autem eam singuli æque ut frater suus, super quam levavi manum meam ut darem patribus vestris : et cadet terra hæc vobis in possessionem.

15 Hic est autem terminus terræ : ad plagam septentrionalem, a mari magno via Hethalon, venientibus Sedada,

16 Emath, Berotha, Sabarim, quæ est inter terminum Damasci et confinium Emath, domus Tichon, quæ est juxta terminum Auran.

17 Et erit terminus a mari usque ad atrium Enon, terminus Damasci : et ab aquilone ad aquilonem, terminus Emath plaga septentrionalis.

18 Porro plaga orientalis de medio Auran, et de medio Damasci, et de medio Galaad, et de medio terræ Israël, Jordanis disterminans ad mare orientale. Metiemini etiam plagam orientalem.

19 Plaga autem australis meridiana, a Thamar usque ad aquas contradictionis Cades, et torrens usque ad mare magnum : et hæc est plaga ad meridiem australis.

20 Et plaga maris, mare magnum a confinio per directum, donec venias Emath : hæc est plaga maris.

21 Et dividetis terram istam vobis per tribus Israël :

22 et mittetis eam in hæreditatem vobis, et advenis qui accesserint ad vos, qui genuerint filios in medio vestrum : et erunt vobis sicut indigenæ inter filios Israël : vobiscum divident possessionem in medio tribuum Israël.

23 In tribu autem quacumque fuerit advena, ibi dabitis possessionem illi, ait Dominus Deus.

   

From Swedenborg's Works

 

Arcana Coelestia #6502

Study this Passage

  
/ 10837  
  

6502. ‘Et praecepit Joseph servis suis medicis’: quod significet praeservationem a malis quae impedirent, nempe conjunctionem, constat ex significatione ‘praecipere’ quod sit influere, de qua n. 5732; a repraesentatione ‘Josephi’ quod sit internum, de qua mox supra n. 1 6499; et ex significatione ‘medicorum’ quod sint praeservatio a malis; quod sit a malis quae impedirent conjunctionem, de qua mox supra n. 6501, ex serie apparet; inde patet quod per ‘praecepit Joseph servis suis medicis’ significetur influxus ab interno de praeservatione a malis quae impedirent conjunctionem. Quod ‘medici’ significent praeservationem a malis, est quia in spirituali mundo ‘morbi’ sunt mala et falsa; morbi spirituales non aliud sunt, nam mala et falsa sanitatem interno homini auferunt, et inducunt aegritudines 2 menti, et tandem dolores; 3 nec aliud per morbos in Verbo 4 significatur.

[2] Quod ‘medici, 5 medicina ac medicamenta’ in Verbo significent praeservationes a malis et falsis, constat a locis ubi nominantur, ut apud Mosen,

Si audiendo audias vocem Dei tui, et bonum in oculis 6 Illius facias, et aures des praeceptis Ipsius, et custodias omnia statuta Ipsius, omnem morbum quem posui super Aegyptios, non ponam super te, quia Ego Jehovah sum Medicus tuus, Exod. 15:26;

‘Jehovah Medicus’ pro praeservatore a malis, nam haec per ‘morbos super Aegyptiis’ significantur; quod ‘morbi super Aegyptiis’ 7 significent’ mala et falsa oriunda ex ratiociniis 8 a scientificis et fallaciis de arcanis fidei, ex Divina Domini misericordia ostendetur, ubi de illis; quod spiritualia significentur, 9 patet ex eo quod dicatur ‘si audirent vocem Dei, bonum facerent, aures darent praeceptis, et custodirent statuta’, quod non tunc super illis morbi illi.

[3] 10 In eodem sensu etiam Dominus se vocat Medicum apud Lucam, Non opus habent sani medico, sed male habentes, non veni ad vocandum Justos, sed peccatores ad paenitentiam, 5:31, 32;

hic quoque ‘medicus’ pro praeservatore a malis, nam per ‘sanos’ intelliguntur justi, et per ‘male habentes’ peccatores: apud Jeremiam,

Num balsamum non est in Gileade? num medicus non ibi? quare enim non ascendit sanitas filiae populi Mei? 8:22;

‘medicus’ pro praeservatione a falsis in Ecclesia, ‘sanitas enim filiae populi Mei’ est verum doctrinae ibi.

[4] Quod sanationes, medelae, remedia et medicamenta non in naturali sed in spirituali sensu in Verbo 11 dicantur, patet apud Jeremiam,

Quare percussisti nos, ut non remedium nobis? 12 exspectare pacem, sed non bonum; tempus sanationis, sed ecce terror, 14:19, 8:15:

apud eundem,

Ego ascendere ei faciam sanitatem et medelam, et sanabo eos, et revelabo illis coronam pacis et veritatem, 33:6:

apud eundem,

Non judicans judicium tuum ad sanitatem, medicamenta restitutionis non tibi, 30:13:

apud eundem,

Ascende Gilead, et sume balsamum virgo filia Aegypti, in vanum multiplicasti medicamenta, sanatio non tibi, 46:11:

[5] apud Ezechielem,

Juxta fluvium ascendit super ripa ejus hinc et illinc omnis arbor 13 cibi, cujus non decidit folium, neque consumitur fructus ejus; in menses suos renascitur, quia aquae ejus e sanctuario sunt exeuntes; unde fructus ejus est in cibum, et folium ejus in medicamentum, 14 47:12;

agitur ibi apud Prophetam de nova domo Dei, seu de novo templo, per quod significatur nova Ecclesia ac in interiore sensu regnum spirituale Domini, quare ‘fluvius super cujus ripa ascendit omnis arbor cibi’ significat illa quae sunt intelligentiae et sapientiae, n. 108, 109, 2702, 3051; ‘arbores’ perceptiones et 15 cognitiones boni et veri, n. 103, 2163, 2682, 2722, 2972, 4552; 16 ‘cibus’ ipsa bona et vera, n. 680, 4459, 5147, 5293, 5576, 5915; ‘aquae’ exeuntes e sanctuario' vera quae intelligentiam faciunt, n. 2702, 3058, 3424, 4975, 5668; ‘sanctuarium’ amorem caelestem, in sensu supremo Divinum Humanum Domini, a Quo ille amor; ‘fructus qui sunt in cibum’ 17 significant bona amoris, n. 913, 983, 2846, 2847, 3146; ‘folium quod in medicamentum’ significat verum fidei, n. 885; inde patet quid ‘medicamentum’, quod nempe sit id quod praeservat a falsis et a malis; verum enim fidei, cum ducit ad bonum vitae, quia abducit a malo, praeservat.

Footnotes:

1. The editors of the third Latin edition made a minor correction here. For details, see the end of the appropriate volume of that edition.

2. mentis

3. The Manuscript inserts inde quoque est quod.

4. significetur

5. The Manuscript inserts tum.

6. Ipsius

7. sint

8. perversis

9. The Manuscript inserts etiam.

10. The Manuscript omits these words and instead inserts the marginal passage Apud Jeremias ... doctrinae ibi, thus before Apud Lucam

11. intelligantur

12. exspectate, in the Manuscript, , in the First Latin Edition.

13. The editors of the third Latin edition made a minor correction here. For details, see the end of the appropriate volume of that edition.

14. The editors of the third Latin edition made a minor correction here. For details, see the end of the appropriate volume of that edition.

15. conjunctiones, in the First Latin Edition.

16. The Manuscript inserts quod.

17. The editors of the third Latin edition made a minor correction here. For details, see the end of the appropriate volume of that edition.

  
/ 10837  
  

This is the Third Latin Edition, published by the Swedenborg Society, in London, between 1949 and 1973.

From Swedenborg's Works

 

Arcana Coelestia #4459

Study this Passage

  
/ 10837  
  

4459. ‘Responderunt filii Jacobi Shechemo et Hamori patri illius in fraude’: quod significet malam opinionem et intentionem de vero et bono Ecclesiae apud antiquos, constat a repraesentatione ‘Shechemi’ quod sit verum apud antiquos, seu quod idem, verum ex antiqua Divina stirpe, de qua n. 4399, 4454; ex repraesentatione ‘Hamoris’ quod sit bonum ex quo illud verum, de qua n. 4399, 4431, 4447, 4454; et ex significatione ‘fraudis’ quod sit mala opinio et intentio; fraus enim in genere involvit malum contra alterum, et contra illa quae loquitur et quae agit, nam qui in fraude est, cogitat et intendit diversum ab altero, quod etiam ab effectu, de quo in hoc capite, constat; inde patet quod per ‘responderunt filii Jacobi Shechemo et Hamori patri illius in fraude’ significetur mala opinio et intentio de vero et bono Ecclesiae apud antiquos.

[2] Filii Jacobi, seu posteri illius, non aliam opinionem et intentionem habere potuerunt de vero et bono interni hominis quam malam, quia in externis fuerunt absque internis, n. 4281, 3293, 4307, 4429, 4433; et quoque interna nihili 1 fecerunt et ideo illa prorsus contempserunt: talis quoque est gens illa hodie; et tales sunt omnes qui solum in externis sunt; qui in solis externis sunt, ne quidem sciunt quid sit esse in internis, nam non sciunt quid internum; si quis coram illis nominat internum, vel affirmant quod sit quia 2 ex doctrinali norunt esse, sed tunc affirmant ex fraude, vel sicut corde etiam ore negant; non enim vadunt ultra sensualia quae sunt externi hominis; inde est quod non credant aliquam vitam post mortem, et nisi corpore resurrecturos 3 esse non dari posse resurrectionem, quapropter permissum est ut talem opinionem de resurrectione habeant, alioquin nullam habuissent, nam ponunt omne vitae in corpore, nescientes quod vita corporis eorum sit ex vita eorum spiritus qui post mortem vivit. Qui in solis externis sunt, nusquam aliam fidem possunt habere, nam externa apud illos exstinguunt omne cogitationis, proinde omne fidei, de internis.

[3] Quia talis ignorantia hodie regnat, dicendum est quid sit esse in externis absque internis: qui absque conscientia sunt, omnes illi in solis externis sunt, nam internus homo per conscientiam se manifestat; et omnes illi nullam conscientiam habent, qui verum et bonum cogitant et faciunt non propter verum et bonum, sed propter se, sui honoris et lucri causa 4 , et quoque qui solum propter timorem legis ac vitae, nam si non periclitaretur fama, honor, lucrum, vita, ruerent absque conscientia in omnia nefaria: hoc patet manifeste ab illis in altera vita qui tales fuerunt in vita corporis; ibi quia interiora patent, in perpetuo conatu sunt perdendi alios, quapropter in inferno sunt, et ibi spirituali modo vincti tenentur 5 .

[4] Ut adhuc sciatur quid sit 6 in externis esse et quid in internis, et quod qui in solis externis sunt, non capere possint quid interna, proinde non possunt his affici, nam nemo afficitur illis quae non capit, sit pro exemplo, quod minimus esse sit maximus esse in caelo, et quod humilis sit altus esse, tum quod pauper et egenus sit dives et abundans esse: qui in solis externis sunt, ii haec non capere possunt, cogitant enim quod minimus nusquam possit maximus esse, nec humilis altus, et pauper dives ac egenus abundans; cum tamen prorsus ita se habet in caelo; et quia non capere possunt, inde nec affici possunt illis, et cum reflectunt super illa ex corporeis et mundanis in quibus sunt, aversantur illa; quod ita se habeat in caelo, prorsus non sciunt, et quamdiu in solis externis sunt, non 7 scire volunt 8 , immo nec scire possunt 8 ; in caelo enim qui 9 scit, agnoscit, credit ex corde, hoc est, ex affectione, quod nihil potentiae ex semet sit, sed quod omne potentiae ei a Domino, is minimus dicitur et tamen est maximus quia ei potentia a Domino est; similiter se habet cum illo qui humilis est, quod sit aliis, nam qui humilis est, agnoscens et credens ex affectione quod nihil potentiae ei sit a se, nihil intelligentiae et sapientiae a se, et nihil boni et veri a se, is donatur potentia, intelligentia veri, et sapientia boni prae aliis a Domino; pariter quod pauper et egenus sit dives et abundans; pauper enim et egenus dicitur qui credit ex corde et affectione quod nihil possideat ex se, nihil sciat et sapiat ex se et nihil possit ex se; is in caelo dives est et abundat, Dominus enim illi dat omnem opulentiam, sapiens enim est prae reliquis, et dives est prae reliquis, in magnificentissimis habitat palatiis, n. 1116, 1626, 1627, ac in thesauris omnium divitiarum caeli.

[5] Sit quoque pro exemplo, qui iri solis externis est: nequaquam capere potest quod gaudium caeleste sit proximum amare prae se et Dominum supra omnia, et quod secundum amoris illius quantum et quale sit felicitas; nam qui in solis externis est, se amat prae proximo, et si amat alios, est quia sibi favent, et ita amat illos sui causa, proinde se in illis et illos in se; qui talis est, non scire potest quid sit amare alios prae se, immo non 7 scire vult 10 , nec scire potest 10 , quare cum dicitur ei quod caelum consistat in tali amore, n. 548, versatur illud; inde est quod qui tales fuerunt in vita corporis, non approximare possint ad aliquam societatem caelestem, et cum approximant, quod propter aversationem dejiciant se praecipites in infernum.

[6] Quia pauci hodie sciunt quid sit in externis esse et quid in internis, et quia plerique credunt quod qui in internis sunt, non possint esse in externis, et vicissim, licet illustrationis causa adhuc unum exemplum afferre: sit nutritio corporis et nutritio animae; qui in voluptatibus mere externis est, is curat pelliculam, indulget stomacho, amat opipare vivere, et in eduliis ac nectareis ponit summum voluptatis; at qui in internis est, etiam volupe habet in illis, sed ejus affectio regnans est ut corpus nutriatur cibis cum voluptate propter sanitatem ejus, ob finem ut ‘mens sana sit in corpore sano’, ita principaliter propter mentis sanitatem, cui sanitas corporis inservit pro medio; qui spiritualis homo est, non ibi quiescit, sed sanitatem mentis seu animae spectat ut medium ad imbuendum intelligentiam et sapientiam, non propter famam, honores, lucrum, sed propter vitam post mortem; qui in interiore gradu spiritualis est, is intelligentiam et sapientiam spectat ut finem medium ut is servire possit pro membro utili in regno Domini; et qui caelestis homo est, ut serviat Domino; huic cibus corporeus est medium ad fruendum cibo spirituali, 11 et cibus spiritualis est medium ad fruendum cibo caelesti 11 ; et quia ita inservire debent, etiam cibi illi correspondent; inde etiam vocantur cibi.

Ex his constare potest quid sit in solis externis esse, et quid in internis.

[7] Gens Judaica et Israelitica, de qua in hoc capite in sensu interno historico agitur, praeter illos qui mortui sunt infantes, quoad perplurimam partem talis est, sunt enim prae omnibus aliis in externis, nam sunt in avaritia; qui lucra et quaestus amant non propter alium usum quam propter aurum et argentum, et in illis possidendis omne vitae jucundum ponunt, in extimis seu infimis sunt, quippe prorsus terrestria sunt quae amant; qui autem aurum et argentum propter aliquem usum amant, illi secundum usum a terrestribus se elevant; ipse usus quem homo amat, determinat vitam ejus, et distinguit ab aliis, usus malus facit illum infernalem, usus bonus facit illum caelestem; non quidem ipse usus, sed amor usus, nam in amore est vita cujusvis.

Footnotes:

1. nihil

2. The following two (or in some cases more) words are transposed in the Manuscript.

3. nullam

4. The Manuscript inserts et famae inde.

5. The Manuscript deletes tenentur.

6. fit, in the First Latin Edition

7. nec

8. The Manuscript transposes volunt and possunt.

9. The Manuscript inserts ita se habet.

10. The Manuscript transposes 'scire vult' and 'scire potest'.

11. The Manuscript inserts qui est intelligentia, quae fidei, but deletes quae fidei. After cibo caelesti the Manuscript inserts but deletes qui est sapientia quaeamoris. Probably both phrases were to be omitted as in the First Latin Edition, not because incorrect, but as unnecessary here.

  
/ 10837  
  

This is the Third Latin Edition, published by the Swedenborg Society, in London, between 1949 and 1973.