The Bible

 

ကမ္ဘာ ဦး 1

Study

1 အစအဦး၌ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

2 မြေကြီးသည်အဆင်းသဏ္ဍာန်မရှိ၊ လွတ်လပ်လ ဟာဖြစ်၏။ နက်နဲရာအရပ်ကို မှောင်မိုက်ဖုံးလွှမ်း၍ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားတော်မူ၏။

3 ဘုရားသခင်ကလည်း လင်းဖြစ်စေဟု အမိန့်တော်ရှိ၍ အလင်းဖြစ်လေ၏။

4 ထိုအလင်းကောင်းသည်ကို ဘုရားသခင်မြင်၍၊ အလင်းနှင့် မှောင်မိုက်ကိုပိုင်ခြားခွဲထားတော်မူ၏။

5 အလင်းကို နေ့ဟူသောအမ်ဖြင့်၎င်း၊ မှောင်မိုက်ကို ဉ့်ဟူသောအမ်ဖြင့်၎င်း၊ ခေါ်ဝေါ်သမုတ် တော်မူ၍ ဦးနှင့် နံနက်် ပဌမနေ့ရက်ဖြစ်လေ၏။

6 တဖန်ဘုရားသခင်က ရေအလယ်၌ မိုဃ်းမျက်နှာကြက်ဖြစ်စေ၊ ရေနှင့်ရေချင်းခြားနားစေဟု အမိန့်တော်ရှိသဖြင့်၊

7 မိုဃ်းမျက်နှာကြက်ကို ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းတော်မူ၍၊ မိုဃ်းမျက်နှာကြက်အောက်၌ရှိသောရေနှင့်၊ မိုဃ်းမျက်နှာကြက်အပေါ်၌ရှိသောရေကို ပိုင်းခြားတော်မူသည်အတိုင်းဖြစ်လေ၏။

8 မိုဃ်းမျက်နှာကြက်ကိုလည်း မိုဃ်းကောင်းကင်ဟူသောအမည်ဖြင့် ဘုရားသခင်ခေါ်ဝေါ် သမုတ်တော် မူ၍၊ ညဦးနှင့် နံနက်သည် ဒုတိယနေ့ရက်ဖြစ်လေ၏။

9 တဖန်ဘုရားသခင်က မိုဃ်းကောင်းကင်အောက်၌ရှိသော ရေစုဝေးစေ၊ ကုန်းပေါ်စေဟု အမိန့်တော် ရှိသည်အတိုင်း ဖြစ်လေ၏။

10 ကုန်းကိုမြေဟူသော အမည်ဖြင့်၎င်း၊ ရေစုဝေးရာကို ပင်လယ်ဟူသောအမည်ဖြင့်၎င်း၊ ဘုရားသခင် ခေါ်ဝေါ်သမုတ်တော်မူ၍ ထိုအမှုအရာကောင်းသည်ကို ဘုရားသခင်မြင်တော်မူ၏။

11 တဖန် ဘုရားသခင်က၊ မြေသည် မြက်ပင်ကို၎င်း၊ စပါးသီးကို ဖြစ်စေသော စပါးပင်ကို၎င်း၊ မြေပေါ် မှာ မျိုးစေ့ပါလျက် သစ်သီးမျိုးကို ဖြစ်စေသော သစ်ပင်ကို၎င်း၊ ပေါက်စေဟု အမိန့်တော်ရှိသည် အတိုင်း ဖြစ်လေ၏။

12 မြေသည်မြက်ပင်ကို၎င်း စပါးသီးမျိုးကို ဖြစ်စေသော စပါးပင်ကို၎င်း၊ မိမိ၌ မျိုးစေ့ပါလျက် သစ်သီးမျိုး ကို ဖြစ်စေသော သစ်ပင်ကို၎င်း ပေါက်စေ၏။

13 ထိုအမှုအရာကောင်းသည်ကို ဘုရားသခင်မြင်တော်မူ၍၊ ညဦးနှင့် နံနက်သည် တတိယနေ့ရက် ဖြစ်လေ၏။

14 တဖန်ဘုရားသခင်က၊ နေ့နှင့်ဉ့်ကို ပိုင်းခြားစေခြင်းငှါ မိုဃ်းကောင်းကင်မျက်နှာကြက်အလင်းအိမ််စေ၊ နိမိတ်လက္ခဏာ၊ ချိန်းချက်သောအချိန်၊ နေ့ရက် အပိုင်းအခြား၊ နှစ်အပိုင်းအခြားဘို့ဖြစ်စေ။

15 မိုဃ်းကောင်းကင် မျက်နှာကြက်၌တည်၍ မြေကြီးလင်းစရာ အလင်းအိမ်ဖြစ်စေဟု အမိန့်တော်ရှိ သည့်အတိုင်းဖြစ်လေ၏။

16 ထိုသို့ ဘုရားသခင်သအလင်းအိမ်ကြီး နှစ်လုံးတ်းဟူသော နေ့ကိုအုပ်စိုးရသော အကြီးတလုံး၊ ဉ့်ကို အုပ်စိုးရသော အငယ်တလုံးနှင့်တကွ ကြယ်များတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူပြီးလျှင်၊

17 မြေကြီး၌ လင်းစေခြင်းငှာ၎င်း၊ နေ့နှင်ညဉ့်ကို အုပ်စိုး၍ အလင်းနှင့်မှောင်မိုက်ကို ပိုင်းခြားစေခြင်းငှာ ၎င်း၊ မိုဃ်းကောင်းကင် မျက်နှာကြက်ဘုရားသခင် ထားတော်မူ၏။

18 ထိုအမှုအရာ ကောင်းသ်ကို ဘုရား သခင်မြင်တော်မူ၍၊

19 ညဦးနှင့် နံနက်သည် စတုတ္ထနေ့ရက် ဖြစ်လေ၏။

20 တဖန်ဘုရားသခင်က အသက်ရှင်၍ လှုပ်ရှားတတ်သော တိရစ္ဆာန်တို့ကို ရေသည်များပြားစွာ မွေးဘွား စေ။ ငှက်တို့လည်း မြေပေါ် မိုဃ်းကောင်းကင်မျက်နှာကြက်ပြင်ဝယ်ပျံစေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။

21 ထိုသို့လျှင်ရေသည် တိရစ္ဆာန်အမျိုးအလိုက် များပြားစွာ မွေးသွား၍၊ ငါးကြီးအစရှိသော အသက်ရှင်၍ လှုပ်ရှားတတ်သော တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကို၎င်း၊ ပျံတက်သော ငှက်မျိုးအပေါင်းတို့ကို၎င်း ဘုရားသခင်ဖန် ဆင်း၍၊ ထိုအမူအရာကောင်းသည်ကို မြင်တော်မူ၏။

22 ဘုရားသခင်ကလည်း များပြားစွာ မွေးဘွားကြလော့။ ပင်လယ်ရေများကို ပြည့်စေကြလော့။ ငှက်တို့ လည်း မြေပေါ်၌ များပြားစေသတည်းဟု ထိုတိရစ္ဆာန်တို့ကို ကောင်းကြီးပေးတော်မူ၍၊

23 ညဦးနှင့်နံနက်သည် ပဥ္စမနေ့ရက်ဖြစ်လေ၏။

24 တဖန်ဘုရားသခင်က၊ မြေသည် အသက်ရှင်သောသတ္တဝါမျိုးတည်းဟူသော သားယဉ်တို့ကို၎င်း၊ တွားတတ်သော တိရစ္ဆာန်တို့ကို၎င်း၊ သားရဲမျိုးတို့ကို၎င်း၊ မွေးဘွားစေဟုအမိန့်တော်ရှိသည်အတိုင်း ဖြစ်လေ၏။

25 ထိုသို့ ဘုရားသခင်သည် သားရဲမျိုး၊ သားယဉ်မျိုး၊ မြေပေါ်မှာ တွားတတ်သော တိရစ္ဆာန်မျိုး အပေါင်း တို့ကို ဖန်ဆင်း၍၊ ထိုအမှုအရာကောင်းသည်ကို မြင်တော်မူ၏။

26 တဖန်ဘုရားသခင်က ငါတို့ပုံသဏ္ဍာန်နှင့်အညီ တသဏ္ဍန်တည်း လူကို ဖန်ဆင်းကြစို့။ သူသည် ပင်လယ်ငါးတို့ကို၎င်း၊ မိုဃ်းကောင်းကင်ငှက်တို့ကို၎င်း၊ သားယဉ်တို့ကို၎င်း၊ မြေတပြင်လုံးနှင့်တကွ၊ မြေပေါ်မှာ တွားတတ်သော တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကို၎င်း၊ အုပ်စိုးစေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။

27 ထိုသို့ဘုရားသခင်သည် မိမိပုံသဏ္ဍန်နှင့်အညီ လူကိုဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဍာန် တော်နှင့်အညီ လူယောက်ျား၊ လူမိန်းမကိုဖန်ဆင်းပြီးလျှင်၊

28 အချင်းတို့ များပြားစွာမွေးဘွားကြလော့။ မြေကြီးကို ပြည့်စေ၍ နိုင်ကြလော့။ ပင်လယ်ငါးတို့ကို၎င်း၊ မိုဃ်းကောင်းကင်ငှက်တို့ကို၎င်း၊ အသက်ရှင်၍ မြေပေါ်မှာ လှုပ်ရှားတတ်သော တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကို၎င်း အုပ်စိုးကြလော့ဟုမိန့်တော်မူ၍၊ သူတို့ကိုကောင်းကြီးပေးတော်မူ၏။

29 ဘုရားသခင်ကလည်း ကြည့်ရှုလော့။ မြေတပြင်လုံး၌ စပါးသီးကို ဖြစ်စေသော စပါးပင်အမျိုးမျိုးတို့ကို ၎င်း၊ မျိုးစေ့ကိုဖြစ်စေသော အသီးနှင့်ပြည့်စုံသော သစ်ပင် အမျိုးမျိုးတို့ကို၎င်း၊ သင်တို့ စားစရာဘို့ ငါပေး၏။

30 မြေသား၊ မိုဃ်းကောင်းကင်ငှက်၊ အသက်ရှင်၍မြေပေါ်မှာ တွားတတ်သော တိရစ္ဆာန်မျိုးအပေါင်းတို့ စားစရာဘို့၊ မြက်ပင်အမျိုးမျိုးတို့ကို ငါပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်အတိုင်းဖြစ်လေ၏။

31 ဘုရားသခင်သည် မိမိဖန်ဆင်းသမျှသောအရာတို့ကို ကြည့်ရှုလျှင်၊ အလွန်ကောင်းသည်ကို မြင်တော်မူ၍၊ ညဦးနှင့် နံနက်သည် ဆဌမနေ့ရက်ဖြစ်လေ၏။

From Swedenborg's Works

 

Heaven and Hell #137

Study this Passage

  
/ 603  
  

137. It says in John,

In the beginning was the Word, and the Word was with God, and God was the Word: all things were made by means of him, and without him nothing was made that was made. In him was life, and the life was the light of humankind. He was in the world, and the world was made by means of him. And the Word was made flesh, and dwelt among us, and we saw his glory. (John 1:1, 3-4, 10, 14)

It is clear that the Lord is the one who is meant by "the Word," since it says that the Word was made flesh. Precisely what is meant by "the Word," though, is not yet known and must therefore be stated. The Word in this passage is the divine truth that is in the Lord and from the Lord, 1 so here it is also called the light, which is divine truth, as has been shown earlier in this chapter. Now we need to explain the statement that all things were made and created by means of divine truth.

[2] In heaven, it is divine truth that possesses all power, and apart from it there is no power whatever. 2 All angels are called "powers" because of divine truth, and are powers to the extent that they are recipients or vessels of it. Through it they prevail over the hells and over all who oppose them. A thousand enemies there cannot bear one ray of heavenly light, which is divine truth. Since angels are angels because of their acceptance of divine truth, it follows that all heaven is from this source and no other, since heaven is made up of angels.

[3] People cannot believe that this kind of power is inherent in divine truth if the only concept of truth they have has to do with thought or speech, which have no power in them except to the extent that other people concede it by being obedient. There is an intrinsic power within divine truth, though, power of such nature that by means of it heaven, the world, and everything in them was created.

We can illustrate the fact that this kind of power is inherent in divine truth by two comparisons - by the power of what is true and good in us, and by the power of light and warmth from the sun in our world.

By the power of what is true and good in us: Everything we do, we do out of our discernment and intent. Out of our intent, we act by means of what is good, and out of our discernment by means of what is true. In fact, all the elements of our volition are related to what is good, and all the elements of our discernment are related to what is true. 3 On this basis, then, we set our whole body in motion and a thousand things there rush to do our bidding of their own accord. We can see from this that our whole body is formed for obedience to what is good and true and therefore from what is good and true.

[4] By the power of light and warmth from the sun in our world: Everything that grows in our world - things like trees, shrubs, flowers, grasses, fruits, and seeds - arises only by means of the warmth and light of the sun. So we can see what kind of productive power is inherent in that warmth and light. What about the divine light that is divine truth, then, and the divine warmth that is divine good, the source from which heaven comes into being and consequently the world as well, since as we have shown above, it is through heaven that the world comes into being?

This enables us to determine how to understand the statement that all things were made by means of the Word, and that without him nothing was made that was made, and further that the world was made by means of him, namely that this was accomplished by means of divine truth from the Lord. 4

This is also why in the book of creation it first mentions light and then the things that arise from light (Genesis 1:3-4). It is also why everything in all heaven and earth has to do with what is good and true and to their union if it is to be anything at all. 5

Footnotes:

1. [Swedenborg's footnote] "The Word" in Sacred Scripture has various meanings - speech, the thought of the mind, every entity that actually comes into being, or anything at all, and in the highest sense divine truth and the Lord: 9987."The Word" means divine truth: 2803, 2884 [2894?], 4692, 5075, 5272, 7830 [7930?], 9987."The Word" means the Lord: 2533, 2859.

2. [Swedenborg's footnote] Divine truth emanating from the Lord is what possesses all power: 6948, 8200. All power in heaven belongs to the true from the good: 3091, 3563, 6344, 6413 [6423?], 8304, 9643, 10019, 10182. Angels are called powers, and are powers as a result of their acceptance of divine truth from the Lord: 9639. Angels are recipients of divine truth from the Lord, and are therefore often called "gods" in the Word: 4295, 4402, 8301, 8192, 9398 [8988?].

3. [Swedenborg's footnote] Discernment is the recipient of what is true, and volition is the recipient of what is good: 3623, 6125, 7503, 9300, 9930. Therefore, all the elements of our discernment are related to what is true, whether these things are actually true or whether we believe them to be so; and all the elements of our volition are similarly related to what is good: 803, 10122.

4. [Swedenborg's footnote] Divine truth emanating from the Lord is the only thing that is real: 6880, 7004, 8200. By means of divine truth all things were made and created: 2803, 2884, 5272, 7835 [7796?].

5. [Swedenborg's footnote] [Swedenborg's note at this point refers the reader back to the note in §107 above.]

  
/ 603  
  

Thanks to the Swedenborg Foundation for the permission to use this translation.

From Swedenborg's Works

 

Arcana Coelestia #8301

Study this Passage

  
/ 10837  
  

8301. 'Who is like You among the gods, O Jehovah' means that every truth of good emanates from the Lord's Divine Human. This is clear from the meaning of 'gods' as truths, dealt with in 4402, 7268, 7873, at this point truths springing from good since comparison with Jehovah is made when it says, Who is like You among the gods, O Jehovah? 'Jehovah' in the Word means the Lord, see 1343, 1736, 2921, 3023, 3035, 5041, 5663, 6280, 6281, 6303, 6905, 6945, 6956; but at this point 'Jehovah' is used to mean the Divine Human because the theme of the song is the salvation of those belonging to the spiritual Church, accomplished through the Lord's Coming into the world, and by means of His Divine Human while He was in it, see 2661, 2716, 2833, 2834, 6372, 6854, 6914, 7035, 7091(end), 7828, 7932, 8018, 8054. The reason why the words used mean that every truth of good emanates from the Lord's Divine Human is that truths can emanate from anyone at all, but the truths of good can do so only from the Lord, consequently from those who are governed by good received from the Lord. Truths divorced from good are also contemplated and declared by those who possess faith that is mere persuasion and still lead a life of evil, as well as by many others within the Church. But those truths are not the truths of good, and so they do not emanate from the Lord but from such people themselves.

[2] The fact that truths springing from good emanate from the Lord may be recognized from the consideration that the Lord is Good itself because He is Love itself. Truth emanates from that Love just as light does from the flames of the sun. This truth is also like the light in springtime and summer, which holds warmth within itself and causes all things on the planet to come alive so to speak. But truth that does not flow from good is like the light in wintertime when all things on the planet die off. The reason why 'gods' are the truths of good is that 'gods' is used in the good sense to mean angels, who are called 'gods' because they are substances or forms receiving truth that has good from the Lord within it.

[3] Angels, and therefore the truths of good which emanate from the Lord, are also meant by 'gods' in the following places:

In David,

God places himself in the assembly of God in the midst of the gods will He judge. I said, You are gods and sons of the Most High, all of you. Psalms 82:1, 6.

Truths emanating from the Lord are what 'gods' is used to mean here. This is clear from the fact that the singular, 'in the assembly of God', is used first, and 'in the midst of the gods' afterwards. For 'God' is used in the Word where truth is referred to, see 2769, 2807, 2822, 3921, 4287, 4402, 7010; and in the highest sense 'God' is the Divine Truth emanating from the Lord, 7268.

In the same author,

I will confess You with my whole heart; before the gods I will make melody to You. Psalms 138:1.

In the same author,

There is none like You among the gods O Lord. Psalms 86:8.

In the same author,

A great God is Jehovah, and a great King above all gods. Psalms 95:3.

In the same author,

You, O Jehovah, are [high] above all the earth; You are exceedingly exalted above all gods. Psalms 97:9.

In the same author,

I know that Jehovah is great, and our Lord is above all gods. Psalms 135:5.

So it is too that Jehovah is called Lord of lords and God of gods in Deuteronomy 10:17; Joshua 22:22; Psalms 136:2.

[4] The reason why it is said so many times that Jehovah is above all gods and is God of gods is that at that time a large number of gods were worshipped. Nations were distinguished from one another according to the gods they worshipped, each nation believing that its god was the highest of all. As a result of this the idea of a large number of gods was rooted in everyone's mind, though there was disagreement over which one of them was the greatest, as becomes quite clear from many places in the historical narratives of the Word. That idea was rooted in the minds of the Jews more than others, and this explains why it says so many times in the Word that Jehovah was greater than all gods and that He was King and God of gods. The fact that this idea of a large number of gods was rooted in the minds of the Jews more than other nations becomes quite clear from their frequent apostasy, when they turned to the worship of other gods, many instances of which are recorded in the historical books of the Word, such as Judges 2:10, 13, 17, 19; 3:5-7; 8:27, 33; 10:6, 10, 13; 18:14, 17-18, 20, 24, 31; I Sam. 7:3-4; 8:8; 1 Kings 14:23-24; 16:31-33; 18:20ff; 21:26; 22:53; 2 Kings 16:1, 10ff; 17:7, 15-17; 21:3-7, 21; 23:4-5, 7-8, 10-13; and elsewhere.

[5] The mind of that nation was so unsound that with their lips they declared belief in Jehovah alone, yet in their heart acknowledged other gods. This becomes perfectly clear from the consideration that they saw so many miracles in Egypt, and in addition so many after that - the division of the sea before them and the drowning of Pharaoh's army, the pillar of cloud and fire constantly appearing, the manna raining down from heaven every day, and the actual presence of Jehovah with such great majesty and awe on Mount Sinai. And having seen such miracles they declared openly that Jehovah alone was God. Yet only weeks later, merely because Moses delayed [coming down from the mountain], they asked for molded gods which they could adore. And also after Aaron had made them those people attended them with divine worship through a feast, burnt offerings and sacrifices, and dancing. From this it becomes clear that the worship of many gods remained fixed in their hearts. The fact that this nation was like this, more than any other nation on the entire earth, is also clear in Jeremiah,

Has a nation changed its gods, and My people changed their glory for what does not profit? Be astonished, O heavens, over this, and shudder, be in great trepidation. According to the number of your cities have your gods been, O Judah. Jeremiah 2:11-12, 28.

[6] The character of that nation is also such that they adore external things, and so idols, more than all other nations do; they have no desire whatever to know about internal things. For they are the most avaricious of all nations; and avarice, which with them is such that gold or silver is loved for its own sake and not for the sake of any useful purpose, is an extremely earthly desire. It drags the mind down completely to a physical level and submerges it in it; and it closes interior levels to such an extent that no faith or love whatever from heaven can enter them. This shows how greatly mistaken those people are who believe that that nation will be chosen again, or that the Lord's Church will pass to them again after all others have been cast aside, when in fact you will convert stones to faith in the Lord before you convert them. This belief that the Church will pass to them is again due to many places in the prophetical parts of the Word which speak of their future return. But such people do not know that in those places Judah, Jacob, or Israel is not used to mean that nation, but those among whom the Church resides.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Society for the permission to use this translation.