The Bible

 

Ծննդոց 18

Study

   

1 Աստուած Աբրահամին երեւաց Մամբրէի կաղնու մօտ, երբ սա կէսօրին դեռ նստած էր իր վրանի դռան մօտ:

2 Աբրահամը բարձրացրեց աչքերը եւ իր դիմաց տեսաւ երեք տղամարդկանց: Տեսնելով նրանց՝ նա իր վրանի դռան մօտից ընդառաջ գնաց, գլուխը խոնարհեց մինչեւ գետին ու ասաց նրանց.

3 «Տէ՛ր, եթէ շնորհ գտայ քո առաջ, քո ծառային անտես մի՛ արա,

4 թող մի քիչ ջուր բերեն, լուան ձեր ոտքերը, ապա հովացէ՛ք ծառի տակ:

5 Հաց բերեմ, կերէ՛ք եւ ապա գնացէ՛ք ձեր ճանապարհով, որովհետեւ ձեր ծառայի մօտ գալու համար շեղեցիք ձեր ճանապարհը»: Նրանք պատասխանեցին. «Արա՛ այնպէս, ինչպէս ասացիր»:

6 Աբրահամն շտապեց դէպի վրանը՝ Սառայի մօտ, եւ ասաց նրան. «Շտապի՛ր, երեք գրիւ ընտիր ալիւր հունցի՛ր ու նկանակ պատրաստի՛ր»:

7 Աբրահամը գնաց դէպի նախիր, վերցրեց մի մատղաշ, լաւ հորթ, տուեց ծառային ու շտապեցրեց, որ կերակուր պատրաստի:

8 Նա վերցրեց կարագ, կաթ ու հորթի մսից պատրաստուած կերակուրը եւ դրեց նրանց առաջ: Նրանք կերան, իսկ ինքը կանգնած մնաց նրանց առաջ, ծառի տակ:

9 Նրանք հարցրին. «Ու՞ր է քո կին Սառան»: Նա պատասխանեց. «Վրանում է»:

10 Նրանցից մէկն ասաց. «Ես եկող տարի նոյն այս օրերին կը գամ քեզ մօտ եւ քո կին Սառան որդի կ՚ունենայ»: Սառան ականջ էր դնում վրանի դռանը՝ նրա ետեւում կանգնած:

11 Աբրահամն ու Սառան ծերացել էին, նրանց տարիքն առաջացել էր, եւ Սառան կորցրել էր ծննդաբերելու յատկութիւնը:

12 Ծիծաղեց Սառան իր մտքում եւ ասաց. «Այն, ինչ մինչեւ այժմ չկարողացայ անել, հիմա՞ պիտի կարողանամ: Իսկ իմ ամուսինն էլ ծերացել է»:

13 Տէրն ասաց Աբրահամին. «Այդ ինչո՞ւ է ծիծաղում Սառան իր մտքում եւ ասում, թէ՝ «Իրօ՞ք կը ծնեմ, չէ՞ որ ես պառաւել եմ»:

14 Մի՞թէ Աստծու համար անկարելի բան կայ: Եկող տարի այս ժամանակ՝ այս օրերին ես կը վերադառնամ քեզ մօտ, եւ Սառան որդի կ՚ունենայ»:

15 Ժխտեց Սառան՝ ասելով. «Ես չծիծաղեցի»: Նա վախեցել էր: Տէրը ասաց. «Ո՛չ, այդպէս չէ, ծիծաղեցիր»:

16 Նրանք այդտեղից վեր կենալով ճանապարհ ընկան դէպի Սոդոմացւոց ու Գոմորացւոց երկիրը, իսկ Աբրահամը գնաց նրանց ճանապարհելու:

17 Տէրն ասաց. «Մի՞թէ ես իմ ծառայ Աբրահամից գաղտնի պիտի պահեմ այն, ինչ անելու եմ:

18 Աբրահամը, հաստատապէս, մեծ եւ բազմանդամ ազգի նախահայր է լինելու, եւ նրա միջոցով պիտի օրհնուեն երկրի բոլոր ազգերը.

19 որովհետեւ ես գիտէի, որ նա իր որդիներին ու իր յետնորդներին կը պատուիրի, որ նրանք Տիրոջ ճանապարհով ընթանան՝ պահպանելով արդարութիւնն ու իրաւունքը: Տէր Աստուած կը կատարի այն ամէնը, ինչ խոստացել է Աբրահամին»:

20 Այնուհետեւ Տէրն ասաց. «Սոդոմացիների ու գոմորացիների աղաղակը ահագնացել, հասել է ինձ. նրանց մեղքերը խիստ շատացել են:

21 Արդ, իջնեմ տեսնեմ, թէ ինձ. հասած նրանց աղաղակը համապատասխանո՞ւմ է նրանց կատարածին, թէ՞ ոչ: Այդ եմ ուզում գիտենալ»:

22 Այնտեղից շրջուելով՝ այդ մարդիկ եկան Սոդոմ: Աբրահամը կանգնած էր Տիրոջ դիմաց:

23 Աբրահամը մօտեցաւ Տիրոջն ու ասաց. «Մի՞թէ դու արդարին ամբարշտի հետ կ՚ոչնչացնես, եւ արդարը նոյն բանին կ՚ենթարկուի, ինչ որ ամբարիշտը:

24 Եթէ քաղաքում յիսուն արդար լինի, կ՚ոչնչացնե՞ս նրանց, չե՞ս խնայի ամբողջ քաղաքը յանուն այնտեղ գտնուող յիսուն արդարների:

25 Քա՛ւ լիցի, չանես այդ բանը՝ արդարին սպանես ամբարշտի հետ, եւ արդարը ենթարկուի նոյն բանին, ինչ որ ամբարիշտը: Ո՛չ, դու, որ դատում ես ամբողջ աշխարհը, այդպիսի դատաստան չես անի»:

26 Տէրն ասաց. «Եթէ Սոդոմում՝ այդ քաղաքում գտնուի յիսուն արդար, յանուն նրանց ես կը խնայեմ ամբողջ քաղաքը»:

27 Պատասխան տուեց Աբրահամն ու ասաց. «Հիմա համարձակւում եմ խօսել Տիրոջ հետ, թէեւ ես հող եմ ու մոխիր:

28 Իսկ եթէ յիսուն արդարները պակասեն հինգ հոգով, այդ հնգի պատճառով դարձեա՞լ կը կործանես ողջ քաղաքը»: Տէրն ասաց. «Չեմ կործանի, եթէ այնտեղ գտնուի քառասունհինգ արդար»:

29 Աբրահամը շարունակեց խօսել նրա հետ ու ասաց. «Իսկ եթէ այնտեղ գտնուի քառասո՞ւն»: Նա ասաց. «Չեմ կործանի յանուն այդ քառասունի»:

30 Աբրահամն ասաց. «Տէ՛ր, ինձ որեւէ բան կը պատահի՞, եթէ շարունակեմ խօսել. իսկ եթէ այնտեղ գտնուի երեսո՞ւն»: Տէրը պատասխանեց. «Չեմ կործանի, եթէ այնտեղ գտնուի երեսուն»:

31 Աբրահամն ասաց. «Քանի սկսել եմ խօսել Տիրոջ հետ, ասեմ. իսկ եթէ այնտեղ գտնուի քսա՞ն»: Տէրը պատասխանեց. «Չեմ կործանի յանուն այդ քսանի»:

32 Աբրահամն ասաց. «Տէ՛ր, ինձ որեւէ բան կը պատահի՞, եթէ դարձեալ խօսեմ. իսկ եթէ այնտեղ գտնուի տա՞սը»: Տէրը պատասխանեց. «Չեմ կործանի յանուն տասի»:

33 Եւ Տէրը, վերջացնելով Աբրահամի հետ խօսակցութիւնը, գնաց, իսկ Աբրահամը վերադարձաւ իր բնակատեղին:

   

From Swedenborg's Works

 

Arcana Coelestia #2196

Study this Passage

  
/ 10837  
  

2196. And it was behind him. That this signifies near the good in which the rational then was, and separated from it insofar as anything of the human was in it, is evident from the fact that it is said of the door where Sarah was that it was “behind him.” To be “behind him” signifies not to be conjoined, but at his back. That which is separated from anyone is represented by a kind of rejection as it were to the back, as is evident from the representatives in the other life (concerning which from experience, n. 1393, 1875). This is here expressed by its being said that the door where Sarah was, was “behind him.”

[2] As regards the merely human rational truth which was then with the Lord being separated from Him when He conjoined Himself with the Divine, the case is this. Human rational truth does not apprehend Divine things, because these are above the sphere of its understanding, for this truth communicates with the memory-knowledges which are in the natural man, and in so far as it looks from these at the things which are above itself, so far it does not acknowledge them. For this truth is in appearances, which it is not able to put off; and appearances are born from sensuous things, which induce a belief as if Divine things themselves also were of a like nature, when yet these are exempt from all appearances, and when they are stated, this rational truth cannot possibly believe them, because it cannot apprehend them.

[3] If for example it is stated that man has no life except what is from the Lord, the rational supposes from appearances that in that case man cannot live as of himself; whereas he for the first time truly lives when he perceives that he does so from the Lord.

[4] The rational supposes from appearances that the good which man does is from himself, and yet there is nothing of good from self, but all is from the Lord.

[5] From appearances the rational supposes that man merits salvation when he does what is good; whereas of himself man can merit nothing, but all merit is the Lord’s.

[6] From appearances man supposes that when he is withheld from evil and is kept in good by the Lord, there is nothing with him but what is good and just, nay, holy; whereas there is nothing in man but what is evil, unjust, and profane.

[7] From appearances man supposes that when he does what is good from charity, he does it from his will; whereas it is not from his will part, but from his intellectual part, in which charity has been implanted.

[8] From appearances man supposes that there can be no glory without the glory of the world; whereas in the glory of heaven there is not a particle of the world’s glory.

[9] From appearances man supposes that no one can love his neighbor more than himself, but that all love begins from self; when yet in heavenly love there is nothing of the love of self.

[10] From appearances man supposes that there can be no light but that which is from the light of the world; whereas in the heavens there is not one whit of the light of the world, and yet the light is so great that it surpasses the world’s noon day light a thousand times.

[11] From appearances man supposes that the Lord cannot shine before the universal heaven as a sun; when yet all the light of heaven is from Him.

[12] From appearances man cannot apprehend that in the other life there are motions forward; whereas those who are there appear to themselves to move forward just as do men on earth-in their dwellings, courts, and paradises; and still less can he apprehend if it is said that these movings forward are changes of state, which so appear.

[13] Nor can man from appearances apprehend that spirits and angels, who are invisible before our eyes, can be seen; nor that they can speak with man; when yet they appear to the internal sight, or that of the spirit, more manifestly than man does to man on earth; and their voices are heard as distinctly; besides thousands of thousands of such things, which man’s rational, from its own light, born from things of sense, and thereby darkened, cannot possibly believe. Nay, the rational is blinded in natural things themselves, not being able to apprehend, for instance, how those who dwell on the opposite side of the globe can stand on their feet and walk; and it is the same with very many other things. How blind then must the rational not be in spiritual and heavenly things, which are far above natural things?

[14] As the human rational is of such a character, it is here said of it that it was separated when the Lord in Divine perception was united to the Divine, which is signified by the standing of Sarah (who is here such rational truth) at the door of the tent, and by this being behind him.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Foundation for the permission to use this translation.