Die Bibel

 

Ծննդոց 31

Lernen

   

1 Յակոբի ականջին հասան Լաբանի որդիների ասածները, թէ՝ «Յակոբը տէր դարձաւ մեր հօր ողջ ունեցուածքին, մեր հօր ունեցուածքի շնորհիւ նա դիզեց մեծ հարստութիւն»:

2 Յակոբը նայելով Լաբանի դէմքին՝ հասկացաւ, որ նա իր հետ այնպէս բարեացակամ չէ, ինչպէս առաջներում էր:

3 Տէր Աստուած ասաց Յակոբին. «Վերադարձի՛ր քո հօր երկիրը, քո ցեղի մօտ, եւ ես կը լինեմ քեզ հետ»:

4 Յակոբը մարդ ուղարկեց եւ Ռաքէլին ու Լիային կանչեց այն դաշտը, ուր հօտերն էին գտնւում:

5 Նա նրանց ասաց. «Նայելով ձեր հօր դէմքին՝ զգում եմ, որ նա ինձ հետ այնպէս բարեացակամ չէ, ինչպէս առաջներում էր: Սակայն իմ հօր Աստուածը ինձ հետ է:

6 Դուք ինքներդ էլ գիտէք, որ իմ ամբողջ ուժով ես ծառայեցի ձեր հօրը,

7 բայց ձեր հայրը խաբեց ինձ, իմ վարձից տասը գառներ խլեց, սակայն Աստուած թոյլ չտուեց, որ նա ինձ վատութիւն անի:

8 Եթէ նա ասի, թէ՝ «Երանգաւոր մաքիները թող լինեն քո վարձը», ապա բոլոր մաքիները երանգաւոր գառներ կը ծնեն, իսկ եթէ ասի, թէ՝ «Սպիտակները թող լինեն քո վարձը», ապա բոլոր մաքիները սպիտակ գառներ կը ծնեն:

9 Աստուած ձեր հօր բոլոր մաքիները առաւ ու ինձ տուեց:

10 Երբ մաքիները բեղմնաւորւում էին, ես երազում, իմ աչքերով տեսնում էի, թէ ինչպէս նոխազներն ու խոյերը ելնում էին պտաւոր, խատուտիկ ու խայտաճամուկ մաքիների ու այծերի վրայ:

11 Երազի մէջ Աստծու հրեշտակն ինձ ասաց. «Յակո՛բ»: Ես պատասխանեցի. «Ի՞նչ է»:

12 Նա ասաց. «Քո աչքով նայի՛ր ու տե՛ս, որ մաքիների ու էգ այծերի վրայ ելնող խոյերն ու արու այծերը ինչպէ՜ս պտաւոր են, խայտաճամուկ ու խատուտիկ: Չէ՞ որ ես տեսայ, թէ ինչքան անարդար վարուեց քեզ հետ Լաբանը:

13 Ես այն Աստուածն եմ, որ երեւացի քեզ Աստծու տուն կոչուող վայրում, ուր ինձ համար կոթողը իւղով օծեցիր եւ ուխտ արեցիր: Արդ, դո՛ւրս արի այս երկրից, գնա՛ քո ծննդավայրը, եւ ես կը լինեմ քեզ հետ»:

14 Պատասխան տուեցին Ռաքէլն ու Լիան եւ ասացին նրան. «Մի՞թէ սրանից յետոյ մենք մեր հօր ունեցուածքից բաժին եւ ժառանգութիւն կ՚ունենանք.

15 չէ՞ որ նա մեզ օտար համարեց, քանի որ վաճառեց մեզ եւ մեր փողը կերաւ:

16 Այն հարստութիւնն ու փառքը, որ Աստուած առաւ մեր հօր ձեռքից, թող մերը լինի ու մեր որդիներինը: Արդ, ինչ որ ասել է քեզ Աստուած, արա՛»:

17 Յակոբը վեր կացաւ, առաւ իր կանանց ու երեխաներին եւ նրանց նստեցրեց ուղտերի վրայ:

18 Նա իր հետ վերցրեց իր ողջ ունեցուածքն ու հարստութիւնը, որ կուտակել էր Ասորիների Միջագետքում, որպէսզի գնայ Քանանացիների երկիրը՝ իր հայր Իսահակի մօտ:

19 Լաբանը գնացել էր իր ոչխարները խուզելու: Ռաքէլը գողացաւ իր հօր կուռքերը,

20 իսկ Յակոբը շեղեց իր աներոջ Լաբանի ուշադրութիւնը, որովհետեւ չէր ուզում յայտնել նրան, որ պիտի գնայ:

21 Եւ նա գնաց իր ամբողջ ունեցուածքով: Նա անցաւ գետը եւ ուղղուեց դէպի Գաղաադ լեռը:

22 Երրորդ օրը ասորի Լաբանին յայտնեցին, որ Յակոբը գնացել է:

23 Նա իր հետ վերցրեց իր եղբայրներին, հետապնդեց նրան՝ անցնելով եօթը օրուայ ճանապարհ եւ նրան հասաւ Գաղաադ լերան մօտ:

24 Գիշերը երազում Աստուած երեւաց ասորի Լաբանին ու ասաց նրան. «Զգո՛յշ եղիր, չլինի թէ Յակոբի հետ չարութեամբ խօսես»: Լաբանը հասաւ Յակոբին:

25 Յակոբն իր վրանը խփել էր լերան վրայ, իսկ Լաբանն իր եղբայրներին դադար տուեց Գաղաադ լերան վրայ:

26 Լաբանն ասաց Յակոբին. «Ինչո՞ւ արեցիր դու այդ բանը, ինչո՞ւ ինձնից գաղտնի հեռացար, կողոպտեցիր ինձ, իսկ իմ դուստրերին իբրեւ ռազմագերի տարար:

27 Եթէ տեղեակ պահէիր ինձ, քեզ ճանապարհ կը դնէի ուրախութեամբ, թմբուկների ու քնարների նուագակցութեամբ:

28 Մի՞թէ ես արժանի չէի, որ համբուրէի իմ որդիներին ու դուստրերին: Արդ, անմիտ բան ես արել:

29 Ես հիմա կարող էի քեզ վատութիւն անել, բայց քո հօր Աստուածը երէկ ասաց ինձ. «Զգո՛յշ եղիր, չլինի թէ Յակոբի հետ չարութեամբ խօսես»:

30 Արդ, գնում ես, որովհետեւ շատ ես ցանկանում գնալ քո հօր տունը: Բայց ինչո՞ւ գողացար իմ աստուածները»:

31 Պատասխան տուեց Յակոբն ու ասաց Լաբանին. «Որովհետեւ վախեցայ: Մտածեցի, թէ գուցէ դու քո դուստրերին, նաեւ իմ ողջ ունեցուածքը կը խլես ինձնից»:

32 Յակոբն աւելացրեց. «Ում մօտ որ գտնես քո աստուածները, թող նա մեր եղբայրների ներկայութեամբ սպանուի: Արդ, քո ունեցածից ինչ որ գտնես ինձ մօտ, վերցրո՛ւ»: Նա ոչինչ չգտաւ նրա մօտ: Յակոբը, սակայն, չգիտէր, որ Ռաքէլն էր գողացել դրանք:

33 Լաբանը, մտնելով, խուզարկեց Յակոբի կացարանը, Լիայի կացարանն ու երկու հարճերի կացարանը, բայց ոչինչ չգտաւ: Դուրս գալով Լիայի կացարանից՝ Լաբանը մտաւ Ռաքէլի կացարանը:

34 Ռաքէլն առնելով կուռքերը՝ դրանք դրել էր ուղտի թամբի տակ եւ նստել դրանց վրայ: Լաբանը խուզարկեց ողջ վրանը, բայց ոչինչ չգտաւ:

35 Նա ասաց իր հօրը. «Մի՛ բարկացիր, տէ՛ր, որ քո ներկայութեամբ չեմ կարող ոտքի ելնել, որովհետեւ կանանց յատուկ վիճակի մէջ եմ»: Լաբանը խուզարկեց ողջ կացարանը, բայց կուռքերը չգտաւ:

36 Յակոբը զայրացած վիճում էր Լաբանի հետ: Յակոբը, պատասխան տալով Լաբանին, ասաց. «Ի՞նչ վնաս եմ տուել ես, կամ ո՞րն է իմ յանցանքը, որ հետապնդեցիր ինձ

37 եւ խուզարկեցիր իմ ողջ ունեցուածքը: Իմ տանը քո ունեցուածքից որեւէ բան գտա՞ր. դի՛ր այն իմ եղբայրների ու քո եղբայրների առաջ, եւ նրանք թող դատ անեն մեր երկուսի միջեւ:

38 Քսան տարի է, ինչ քեզ հետ էի, քո մաքիներն ու այծերը չստերջացան, եւ քո մաքիների խոյերը ես չկերայ:

39 Գազաններից յօշոտուած կենդանիները ես չբերեցի քեզ մօտ, այլ ես ինքս էի հատուցում ցերեկը գողացուածի ու գիշերը գողացուածի վնասը:

40 Ցերեկը տանջւում էի շոգից, իսկ գիշերը՝ ցրտից: Քունը փախել էր աչքերիցս:

41 Քսան տարի է, որ քո տանն էի: Տասնչորս տարի քո դուստրերի համար աշխատեցի եւ վեց տարի՝ քո հօտերի համար, բայց դու խաբեցիր ինձ եւ իմ բաժնից տասը ոչխար խլեցիր:

42 Եթէ ինձ հետ չլինէին իմ հօր Աստուածը, Աբրահամի Աստուածն ու Իսահակի երկիւղը, այժմ գուցէ ինձ ձեռնունայն յետ ուղարկէիր: Աստուած, սակայն, տեսաւ իմ չարչարանքն ու իմ ձեռքի գործը եւ երէկ քեզ յանդիմանեց»:

43 Պատասխան տուեց Լաբանն ու ասաց Յակոբին. «Դուստրերդ իմ դուստրերն են, որդիներդ իմ որդիներն են, հօտերդ իմ հօտերն են: Այն ամէնը, ինչ տեսնում ես դու, իմն են ու իմ դուստրերինը: Արդ, հիմա ես ինչպէ՞ս կարող եմ վատութիւն անել իմ դուստրերին ու նրանց որդիներին:

44 Արի պայման դնենք ես ու դու: Դա թող վկայութիւն լինի իմ ու քո միջեւ»: Նա իր խօսքը շարունակելով՝ ասաց նրան. «Ահա մեր միջեւ որպէս վկայ Աստծուց բացի ոչ ոք չկայ»:

45 Եւ Յակոբը վերցրեց մի քար եւ կանգնեցրեց որպէս կոթող:

46 Դիմելով իր եղբայրներին՝ նա ասաց. «Քարեր հաւաքեցէ՛ք»: Նրանք Քարեր կուտակեցին, քարակոյտ սարքեցին եւ այդ քարակոյտի վրայ կերան ու խմեցին:

47 Լաբանն այն կոչեց Վկայութեան կարկառ, իսկ Յակոբը կոչեց Վկայ կարկառ:

48 Լաբանն ասաց նրան. «Այս քարակոյտն այսօր վկայ է իմ ու քո միջեւ»: Ահա թէ ինչու Լաբանն այն կոչեց Վկայութեան քարակոյտ, իսկ Յակոբն այն կոչեց Վկայ քարակոյտ: Լաբանն ասաց Յակոբին. «Ահա այս քարակոյտն ու այս կոթողը, որ կանգնեցրի իմ ու քո միջեւ. վկայ է այս քարակոյտը, վկայ է այս կոթողը»: Դրա համար էլ քարակոյտը կոչու»ց Վկայութիւն

49 եւ Դիտանոց, որի մասին ասաց, թէ՝ «Աստծու աչքը թող ինձ ու քեզ վրայ լինի, որովհետեւ մենք, ահա, բաժանւում ենք միմեանցից:

50 Եթէ վշտացնես իմ դուստրերին, եթէ իմ դուստրերի կենդանութեան օրօք կանայք առնես, զգո՛յշ եղիր, քանի որ մարդ չկայ, որ այդ բանը տեսնի, բայց Աստուա՛ծ վկայ կը լինի իմ ու քո միջեւ»:

51 Լաբանն ասաց Յակոբին. «Ահա այս քարակոյտն ու այս կոթողը, որ կանգնեցրինք իմ ու քո միջեւ.

52 վկայ թող լինի այս քարակոյտը, վկայ թող լինի այս կոթողը, որ ես չեմ անցնի քարակոյտից այն կողմ, իսկ դու էլ չես անցնի քարակոյտից ու կոթողից այս կողմ չար դիտաւորութեամբ:

53 Մեր դատաւորը Աբրահամի Աստուածը, Նաքորի Աստուածը, նրանց հայրերի Աստուածը թող լինի»:

54 Եւ Յակոբը երդուեց իր հայր Իսահակի երկիւղով: Յակոբը զոհ մատուցեց լերան վրայ եւ կանչեց իր եղբայրներին, որ հաց ուտեն: Նրանք կերան, խմեցին ու գիշերեցին լերան վրայ:

55 Լաբանն առաւօտեան վեր կացաւ, համբուրեց իր որդիներին ու դուստրերին, օրհնեց նրանց եւ վերադառնալով՝ գնաց իր բնակատեղին:

   

Aus Swedenborgs Werken

 

Arcana Coelestia #4211

studieren Sie diesen Abschnitt

  
/ 10837  
  

4211. And called his brethren to eat bread. That this signifies the appropriation of good from the Lord’s Divine natural, is evident from the signification of “brethren,” as being those who were now conjoined by a covenant, that is, by friendship; and in the internal sense those who are in good and truth (that these are called “brethren” may be seen above, n. 367, 2360, 3303, 3459, 3803, 3815, 4121, 4191); from the signification of “eating,” as being appropriation (see n. 3168, 3513, 3832; and that banquets and feasts with the ancients signified appropriation and conjunction by love and charity, see above, n. 3596); and from the signification of “bread,” as being the good of love (n. 276, 680, 1798, 3478, 3735), and in the supreme sense the the Lord, (n. 2165, 2177, 3478, 3813). As in the supreme sense “bread” signifies the Lord, it therefore signifies everything holy which is from Him, that is, everything good and true; and because there is nothing else good, which is good, except that which is of love and charity, “bread” signifies love and charity. Nor did the sacrifices of old signify anything else, for which reason they were called by the one word “bread” (n. 2165). They also ate together of the flesh of the sacrifices, in order that the heavenly feast might be represented, that is, conjunction by the good of love and charity. This is what is now signified by the Holy Supper; for this succeeded in the place of sacrifices, and of the feasts from the sanctified things; and the Holy Supper is an external of the church that contains within itself an internal, and by means of this internal it conjoins the man who is in love and charity with heaven, and through heaven with the Lord. For in the Holy Supper also, “eating” signifies appropriation, the “bread” celestial love, and the “wine” spiritual love; and this so entirely that when a man is in a holy state while eating it, nothing else is perceived in heaven.

[2] The reason why the expression “the appropriation of good from the Lord’s Divine natural” is made use of, is that the subject treated of is the good of the Gentiles, and it is this good which is now represented by Laban (n. 4189). Man’s conjunction with the Lord is not a conjunction with His Supreme Divine Itself, but with His Divine Human; for man can have no idea whatever of the Lord’s Supreme Divine, which so transcends his idea as altogether to perish and become nothing; but he can have an idea of His Divine Human. For everyone is conjoined by thought and affection with one concerning whom he has some idea, but not with one concerning whom he has no idea. If when anyone is thinking about the Lord’s Human, he has holiness in his idea, he is thinking also of that holy which coming from the Lord fills heaven, so that he is also thinking of heaven; for in its complex heaven bears relation to a man, and it does this from the the Lord, (n. 684, 1276, 2996, 2998, 3624-3649); and this accounts for the fact that no conjunction is possible with the Lord’s Supreme Divine, but only with His Divine Human, and through His Divine Human with His Supreme Divine. Hence it is said in John that no one hath seen God at any time, except the Only begotten Son (1:18); and that no one can come to the Father except through Him; and hence also He is called the Mediator. That such is the case may be very well known from the fact that all within the church who say they believe in a Supreme Being, and make no account of the Lord, are precisely those who believe nothing at all, not even that there is a heaven, or that there is a hell, and who worship nature. Moreover, if such persons are willing to be instructed by experience, they will see that the evil, even the worst of them, say the same thing.

[3] But as regards the Lord’s Human, men think in various ways, one in one way and another in another, and one in a more holy way than another. They who are within the church are able to think that His Human is Divine, and also that as He says He is one with the Father, and that the Father is in Him, and He in the Father. But they who are without the church cannot do this, both because they know nothing about the Lord and because they have no idea of the Divine except from the images which they see with their eyes, and the idols which they can touch with their hands. And yet the Lord conjoins Himself with these by means of the good of their charity and obedience that is within their gross idea of Him. For this reason it is here said that such have an “appropriation of good from the Lord’s Divine natural;” for the conjunction of the Lord with man is according to the state of his thought and the derivative affection. They who are in the most holy idea concerning the Lord, and at the same time in the knowledges and affections of good and truth-as those can be who are within the church-are conjoined with the Lord in respect to His Divine rational; whereas they who are not in such holiness, nor in such interior idea and affection, and yet are in the good of charity, are conjoined with the Lord in respect to His Divine natural. They who have a holiness of a still grosser kind are conjoined with the Lord in respect to His Divine sensuous; and this conjunction is what is represented by the brazen serpent, in that those who looked at it recovered from the bite of the serpents (Numbers 21:9). In this conjunction are those among the Gentiles who worship idols, and yet live in charity in accordance with their religion. From all this it is now evident what is meant by the appropriation of good from the Lord’s Divine natural, which is signified by Jacob’s calling his brethren to eat bread.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Foundation for the permission to use this translation.

Aus Swedenborgs Werken

 

Arcana Coelestia #2165

studieren Sie diesen Abschnitt

  
/ 10837  
  

2165. I will take a piece of bread. That this signifies something celestial adjoined, is evident from the signification of “bread,” as being what is celestial (explained before, n. 276, 680-681, 1798). That “bread” signifies what is celestial, is because “bread” means all food in general, and thus in the internal sense all celestial food. What celestial food is, has been stated in Part First (n. 56-58, 680-681, 1480, 1695). That “bread” means all food in general, is evident from the following passages of the Word. We read of Joseph that:

He said to him who was over his house, that he should bring the men-his brethren-home, and should slay what was to be slain, and should make ready; and afterwards, when they had made ready, and were to eat, he said, Set on bread (Genesis 43:16, 31);

meaning that they should make ready the table; “bread” thus denoting all kinds of food. We read concerning Jethro that,

Aaron came, and all the elders of Israel to eat bread with Moses’ father-in-law before God (Exodus 18:12),

where also “bread” denotes all kinds of food. Concerning Manoah, in the Book of Judges:

Manoah said unto the Angel of Jehovah, Let us I pray detain thee, and let us make ready before thee a kid of the goats. And the Angel of Jehovah said unto Manoah, Though thou detain me, I will not eat of thy bread (Judg. 13:15-16),

where “bread” denotes a kid of the goats. When Jonathan ate of the honeycomb, they told him that Saul had adjured the people, saying:

Cursed be the man that shall eat bread this day (1 Samuel 14:27-28),

where “bread” denotes all food. Again, concerning Saul:

When Saul sat down to eat bread, he said unto Jonathan, Wherefore cometh not the son of Jesse to bread either yesterday or today? (1 Samuel 20:24, 27),

meaning to the table, where were all kinds of food. We read concerning David that he said to Mephibosheth the son of Jonathan:

Thou shalt eat bread on my table continually (2 Samuel 9:7, 10).

So too concerning Evil-merodach, who said that,

Jehoiachin king of Judah should eat bread before him continually, all the days of his life (2 Kings 25:29).

Concerning Solomon also:

Solomon’s bread for each day was thirty cors of fine flour, and sixty cors of meal, ten fat oxen, and twenty oxen of the pastures, and a hundred sheep, besides the hart and the wild she-goat, and the antelope, and fatted fowl (1 Kings 4:22-23),

where “bread” plainly denotes all of these things.

[2] Now as “bread” means all kinds of food in general, it therefore signifies in the internal sense all those things which are called celestial foods, as may be still more evident from the burnt-offerings and sacrifices that were made of lambs, sheep, she-goats, kids, he-goats, heifers, and oxen, which were called in one word the “bread of the offering made by fire unto Jehovah,” as is clearly evident from the following passages in Moses, where the various sacrifices are treated of, of which it is said that,

The priest should burn them upon the altar, the bread of the offering made by fire unto Jehovah, for an odor of rest (Leviticus 3:11, 16),

all those sacrifices and burnt-offerings being so called. Again:

The sons of Aaron shall be holy unto their God, neither shall they profane the name of their God; because the offerings to Jehovah made by fire, the bread of their God, they do offer. Thou shalt sanctify him, because he offereth the bread of thy God. A man of the seed of Aaron in whom there shall be a blemish, shall not come nigh to offer the bread of his God (Leviticus 21:6, 8, 17, 21),

where also sacrifices and burnt-offerings are the “bread.” The same is true of Leviticus 22:25. Again:

Command the sons of Israel, and say unto them, My oblation, My bread for offerings made by fire, of an odor of rest, shall ye observe, to offer unto Me at their appointed time (Numbers 28:2).

Here also “bread” denotes all the sacrifices which are there enumerated.

In Malachi:

Offering polluted bread upon Mine altar (Malachi 1:7),

where also the sacrifices are spoken of. The hallowed things of the sacrifices, which they ate, were also called “bread,” as is evident from these words in Moses:

He that toucheth an unclean thing shall not eat of the hallowed things, but he shall wash his flesh in water, and when the sun is down, he shall be clean; and afterwards he shall eat of the hallowed things, because this is his bread (Leviticus 22:6-7).

[3] The burnt-offerings and sacrifices in the Jewish Church represented nothing else than the celestial things of the Lord’s kingdom in the heavens, and of the Lord’s kingdom on earth (that is, in the church), also of the Lord’s kingdom or church with each person, and in general all those things which are of love and charity, for these are things celestial; and each kind of sacrifice represented something special and peculiar. All these were at that time called BREAD, and therefore when sacrifices were abolished, and other things succeeded in their place for external worship, it was commanded that bread and wine should be made use of.

[4] From all this we may now see what the “bread” [in the Holy Supper] signifies, namely, all the things represented by the sacrifices, thus in the internal sense the Lord Himself. And because the “bread” signifies the Lord Himself, it signifies love itself toward the universal human race, and what belongs to love; as also man’s reciprocal love to the Lord and toward the neighbor. The “bread” thus signifies all celestial things, and in the same way the “wine” signifies all spiritual things, as the Lord also teaches in plain words in John. They said,

Our fathers did eat the manna in the wilderness; as it is written, He gave them bread from heaven to eat. Jesus said unto them, Verily, verily I say unto you, Moses gave you not that bread from heaven, but My Father giveth you the true bread from heaven; for the bread of God is He that cometh down from heaven, and giveth life unto the world. They said unto Him, Lord, evermore give us this bread. Jesus said unto them, I am the bread of life; he that cometh to Me shall never hunger, and he that believeth on Me shall never thirst (John 6:31-35).

Verily I say unto you, he that believeth on Me hath eternal life. I am the bread of life. Your fathers did eat the manna in the wilderness, and are dead; this is the bread that cometh down from heaven, that one may eat thereof and not die. I am the living bread that came down from heaven; if anyone eat of this bread, he shall live to eternity (John 6:47-51).

[5] Now because the “bread” is the Lord, it belongs to the celestial things which are of love, which are the Lord’s; for the Lord is the celestial itself, because He is love itself, that is, mercy itself; and because this is so, “bread” means all the celestial, that is, all the love and charity with man, for these are from the Lord; and therefore they who are not in love and charity have not the Lord with them, and thus are not gifted with the good and happy things that in the internal sense are signified by “bread.” This outward symbol was commanded because the greatest part of the human race are in external worship, and therefore without some outward symbol there would be scarcely anything holy with them. And therefore when they live in love to the Lord and in charity toward the neighbor, they nevertheless have appertaining to them what is internal, although they do not know that this love and charity is the veriest internal of worship. Thus in their external worship they are confirmed in the goods which are signified by the “bread.”

[6] In the Prophets also the celestial things of love are signified by “bread” (as in Isaiah 3:1, 7; 30:23; 33:15-16; 55:2; 58:7-8; Lam. 5:9; Ezekiel 4:16-17; 5:16; 14:13; Amos 4:6; 8:11; Psalms 105:16), in like manner by the “bread of faces” upon the table (mentioned Leviticus 24:5-9; Exodus 25:30; 40:23; Numbers 4:7; 1 Kings 7:48).

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Foundation for the permission to use this translation.