Die Bibel

 

Ծննդոց 13

Lernen

   

1 Եգիպտոսից Աբրամն ելաւ գնաց անապատ, ինքը՝ իր ամբողջ ունեցուածքով, իր կինը եւ Ղովտն էլ նրա հետ:

2 Աբրամը շատ հարուստ էր անասուններով, արծաթով եւ ոսկով:

3 Նա իր հասած տեղից՝ անապատից, գնաց Բեթէլ, որտեղ նախապէս նրա վրանն էր խփած, Բեթէլի եւ Անգէի միջեւ գտնուող վայրը,

4 ուր սկզբնապէս նա զոհասեղան էր կառուցել: Այդտեղ Աբրամը կանչեց Տէր Աստծու անունը:

5 Աբրամի հետ գնացող Ղովտը նոյնպէս ունէր արջառներ, ոչխարներ, անասուններ,

6 բայց երկիրը նրանց չէր բաւականացնում միասին ապրելու համար, քանի որ նրանք մեծ ունեցուածքի տէր էին, ուստի հնարաւոր չէր համատեղ ապրել:

7 Կռիւ եղաւ Աբրամի հօտերի հովիւների ու Ղովտի հօտերի հովիւների միջեւ: Քանանացիներն ու փերեզացիներն այդ ժամանակ բնակւում էին այդ երկրում:

8 Աբրամն ասաց Ղովտին. «Թող կռիւ չլինի իմ ու քո եւ իմ հովիւների ու քո հովիւների միջեւ, որովհետեւ մենք եղբայրներ ենք:

9 Մի՞թէ ողջ երկիրն առաջդ չի փռուած. հեռացի՛ր ինձնից: Եթէ դու ձախ գնաս, ես աջ կը գնամ, իսկ եթէ դու աջ գնաս, ես ձախ կը գնամ»:

10 Ղովտն աչքերը բարձրացրեց ու տեսաւ, որ Յորդանանի բոլոր շրջաններն էլ ոռոգելի են: Քանի դեռ Աստուած չէր կործանել Սոդոմն ու Գոմորը, մինչեւ Զոորայի սահմանը Աստծու դրախտի նման էր, Եգիպտացւոց երկրի նման:

11 Ղովտն ընտրեց Յորդանանի ողջ շրջանը եւ գնաց դէպի արեւելք: Այսպիսով եղբայրները բաժանուեցին միմեանցից:

12 Աբրամը պանդխտեց Քանանացւոց երկրում, իսկ Ղովտը հաստատուեց այդ կողմերում գտնուող մի քաղաքում՝ ապրեց Սոդոմում:

13 Սոդոմացիները չար մարդիկ էին եւ Աստծու հանդէպ բազում մեղքեր էին գործում:

14 Ղովտի հեռանալուց յետոյ Աստուած Աբրամին ասաց. «Կանգնածդ տեղից քո աչքերով նայի՛ր դէպի հիւսիս ու հարաւ, դէպի արեւելք ու ծով:

15 Որքան աչքդ կտրում է, այդ ողջ երկիրը յաւիտեան քեզ եմ տալու եւ քո սերունդներին:

16 Քո յետնորդներին պիտի բազմացնեմ երկրի աւազի չափ. եթէ որեւէ մէկը ի վիճակի լինի հաշուելու երկրի աւազը, ապա քո յետնորդներն էլ թիւ կ՚ունենան:

17 Իսկ արդ, արի շրջի՛ր այդ երկիրն իր երկարութեամբ ու լայնութեամբ, որովհետեւ այն քեզ եմ տալու»:

18 Աբրամը ճանապարհ ընկաւ, եկաւ բնակուեց Քեբրոնում գտնուող Մամբրէի կաղնու մօտ եւ այնտեղ Տէր Աստծու համար զոհասեղան շինեց:

   

Aus Swedenborgs Werken

 

Arcana Coelestia #1540

studieren Sie diesen Abschnitt

  
/ 10837  
  

1540. THE INTERNAL SENSE

As has been stated, narratives in the Word that draw on true history began with the previous chapter. Down to that point, or rather down to Eber, they were made-up history. The continuation of the Abram story here means in the internal sense the Lord and in particular His life as it was at first before His External Man had been joined to His Internal to the point of their functioning as a unit, that is, before His external Man as well had become celestial and Divine. The historical details are what represent the Lord, while the actual words mean those things that are being represented. But because they are historical descriptions the mind of the reader. inevitably dwells upon them, especially nowadays when the majority, indeed almost everybody, does not believe in the existence of an internal sense at all, let alone within individual words. And perhaps they will still not acknowledge the existence of it even though it has been shown so clearly up to this point. There is the further reason that the internal sense seems to be so withdrawn from the sense of the letter that it is scarcely recognizable. Yet they can know of it merely from the consideration that historical records by themselves cannot ever constitute the Word, for there is no more of the Divine in them when they are separated from the internal sense than in any other historical narrative. It is the internal sense that makes it Divine. The fact that the internal sense is the Word itself is clear from many things that have been revealed, such as "Out of Egypt have I called My son" Matthew 2:15, besides many others like this. The Lord Himself also, after the Resurrection, taught the disciples what had been written concerning Himself in Moses and the Prophets, Luke 24:27, thus that nothing has been written in the Word which does not have regard to Him, to His kingdom, and to the Church. These are the spiritual and celestial things of the Word, but the sense of the letter consists for the most part of worldly, bodily, and earthly images which cannot possibly constitute the Word of the Lord. Nowadays people are such that they do not perceive anything except matters of this sort. They scarcely know what spiritual and celestial things are. It was different with the member of the Most Ancient Church or of the Ancient Church. If he were living today and reading the Word he would not pay any attention to the sense of the letter, which he would regard as nothing at all, but only to the internal sense. Members of those Churches are utterly amazed that anyone perceives the Word in any other way. All the books of the ancients therefore were written in such a fashion that they had a different import in the interior sense from what they had in the letter.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Society for the permission to use this translation.