1
Atëherë burrat e Izraelit ishin betuar në Mizpah, duke thënë: Asnjëri prej nesh nuk do t'ia japë bijën e tij Beniaminit për grua.
2
Populli erdhi në Bethel dhe qëndroi aty deri në mbrëmje para Perëndisë; ngriti zërin dhe qau me të madhe.
3
thanë: O Zot, Perëndia i Izraelit, pse ndodh kjo në Izrael, që sot të mungojë një fis në Izrael?
4
Dhe populli duhej të ngrihej herët të nesërmen, të ndërtonte atje një altar dhe të ofronte olokauste dhe flijime falënderimi.
5
Atëherë bijtë e Izraelit thanë: Cili nga gjithë kongregacioni i fiseve të Izraelit nuk ka dalë para Zotit? Sepse kishte një betim solemn për atë që nuk kishte dalë para Zotit në Mizpah, duke thënë: Ai me siguri do të dënohet me vdekje.
6
Dhe bijtë e Izraelit u penduan për Beniaminin, vëllanë e tyre, dhe thanë: Sot një fis u shfaros nga Izraeli.
7
Çfarë do të bëjmë për gratë e atyre që mbeten? Dhe jemi betuar në emër të Zotit se nuk do t'u japim atyre asnjë nga bijat tona për gra.
8
Cili nga fiset e Izraelit nuk ka ardhur para Zotit në Mitspah? Dhe ja, asnjë njeri nuk erdhi në kamp nga Jabeshi i Galaadit për asamblenë.
9
Dhe ata numëruan popullin, dhe ja, nuk kishte asnjë prej tyre që të banonte në Jabesh-Galaad.
10
Asambleja dërgoi atje dymbëdhjetë mijë burra trima dhe u dha atyre këtë urdhër, duke thënë: Shkoni dhe vritni me shpatë banorët e Jabesh-Galaadit, si gratë ashtu edhe fëmijët.
11
Dhe kjo është fjala që do të bëni: I mallkuar qoftë çdo burrë dhe çdo grua që ka njohur një burrë për të fjetur me të.
12
Dhe gjetën midis banorëve të Jabeshit të Galaadit katërqind vajza të virgjëra, që nuk kishin njohur burrë duke rënë me të; dhe i çuan në kamp në Shiloh, që është në vendin e Kanaanit.
13
Atëherë tërë asambleja dërgoi lajmëtarë për të folur me bijtë e Beniaminit që ishin te shkëmbi i Rimonit, dhe shpalli paqe me ta.
14
Në atë kohë Beniamini u kthye dhe u dhanë grave që i kishin lënë gjallë gratë e Jabeshit të Galaadit; por nuk gjetën mjaftueshëm për të gjitha.
15
Dhe populli u pendua për Beniaminin, sepse Zoti kishte bërë një të çarë midis fiseve të Izraelit.
16
Pleqtë e kongregacionit thanë: Çfarë do të bëjmë për gratë e atyre që kanë mbetur? Sepse gratë e Beniaminitit janë shfarosur.
17
thanë: Ata që kanë shpëtuar nga Beniamini duhet të kenë një trashëgimi, që fisi të mos shfaroset nga Izraeli.
18
Por ne nuk jemi në gjendje t'u japim atyre gra nga bijat tona, sepse bijtë e Izraelit janë betuar, duke thënë: Mallkuar qoftë ai që i jep grua Beniaminit.
19
Dhe ata thanë: Ja, ka një festë për Zotin nga dita në ditë në Shiloh, që është në veri të Bethelit, drejt lindjes së diellit, në rrugën që ngjitet nga Betheli në Sikem dhe në jug të Lebonahut.
20
Dhe u dhanë urdhër bijve të Beniaminit, duke thënë: Shkoni dhe zini pritë në vreshtat;
21
dhe ja, nëse bijat e Shilohut dalin për të kërcyer në valle, atëherë dilni nga vreshtat dhe merrni ato për vete, secili prej bijave të Shilohut gruan e vet, dhe shkoni në vendin e Beniaminit.
22
Dhe do të ndodhë, nëse etërit e tyre ose vëllezërit e tyre vijnë të grinden me ne, ne do t'u themi atyre: Kini mëshirë për ne, sepse nuk morëm një grua për çdo burrë në luftë; sepse ju nuk ua keni dhënë atyre, që të jeni fajtorë në këtë kohë.
23
Bijtë e Beniaminit vepruan kështu dhe morën me vete gratë që kërcenin, sipas numrit të tyre, midis atyre që i kishin marrë robër. Ata shkuan dhe u kthyen në trashëgiminë e tyre, ndërtuan qytetet dhe banuan në to.
24
Dhe bijtë e Izraelit u larguan që andej në atë kohë, secili sipas fisit dhe familjes së tij, dhe u larguan që andej secili sipas trashëgimisë së tij.
25
Në ato ditë nuk kishte mbret në Izrael; secili bënte atë që i dukej e drejtë në sytë e tij.
