圣经文本

 

พระธรรม第20章

学习

   

1 พระเจ้าตรัสพระวจนะทั้งสิ้นต่อไปนี้ว่า

2 "เราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ได้นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์คือจากเรือนทาส

3 อย่ามีพระอื่นใดนอกเหนือจากเรา

4 อย่าทำรูปเคารพสลักสำหรับตนเป็นรูปสิ่งหนึ่งสิ่งใด ซึ่งมีอยู่ในฟ้าเบื้องบน หรือซึ่งมีอยู่ที่แผ่นดินเบื้องล่าง หรือซึ่งมีอยู่ในน้ำใต้แผ่นดิน

5 อย่ากราบไหว้หรือปรนนิบัติรูปเหล่านั้น เพราะเราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าเป็นพระเจ้าที่หวงแหน ให้โทษเพราะความชั่วช้าของบิดาตกทอดไปถึงลูกหลานของผู้ที่ชังเราจนถึงสามชั่วสี่ชั่วอายุคน

6 แต่แสดงความเมตตาต่อคนที่รักเรา และปฏิบัติตามบัญญัติของเรา จนถึงพันชั่วอายุคน

7 อย่าออกพระนามพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าอย่างไร้ประโยชน์ เพราะผู้ที่ออกพระนามพระองค์อย่างไร้ประโยชน์นั้น พระเยโฮวาห์จะทรงถือว่าไม่มีโทษก็หามิได้

8 จงระลึกถึงวันสะบาโต ถือเป็นวันบริสุทธิ์

9 จงทำการงานทั้งสิ้นของเจ้าหกวัน

10 แต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นสะบาโตของพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ในวันนั้นอย่ากระทำการงานใดๆ ไม่ว่าเจ้าเอง หรือบุตรชาย บุตรสาวของเจ้า หรือทาสทาสีของเจ้า หรือสัตว์ใช้งานของเจ้า หรือแขกที่อาศัยอยู่ในประตูเมืองของเจ้า

11 พราะในหกวันพระเยโฮวาห์ทรงสร้างฟ้า และแผ่นดิน ทะเล และสรรพสิ่งซึ่งมีอยู่ในที่เหล่านั้น แต่ในวันที่เจ็ดทรงพัก เพราะฉะนั้นพระเยโฮวาห์ทรงอวยพรพรวันสะบาโต และทรงตั้งวันนั้นไว้เป็นวันบริสุทธิ์

12 จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า เพื่ออายุของเจ้าจะได้ยืนนานบนแผ่นดิน ซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าประทานให้แก่เจ้า

13 อย่ากระทำการฆาตกรรม

14 อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา

15 อย่าลักทรัพย์

16 อย่าเป็นพยานเท็จใส่ร้ายเพื่อนบ้าน

17 อย่าโลภครัวเรือนของเพื่อนบ้าน อย่าโลภภรรยาของเพื่อนบ้าน หรือทาสทาสีของเขา หรือวัว ลาของเขา หรือสิ่งใดๆซึ่งเป็นของของเพื่อนบ้าน"

18 คนทั้งหลายเมื่อได้ยิน ได้เห็นฟ้าร้อง ฟ้าแลบ เสียงแตร และควันที่พลุ่งขึ้นจากภูเขาเช่นนั้น ต่างก็ยืนตัวสั่นอยู่แต่ไกล

19 เขาจึงกล่าวแก่โมเสสว่า "ท่านจงนำความมาเล่าเถิด พวกข้าพเจ้าจะฟัง แต่อย่าให้พระเจ้าตรัสกับพวกข้าพเจ้าเลย เกรงว่าข้าพเจ้าจะตาย"

20 โมเสสจึงกล่าวแก่พลไพร่ว่า "อย่ากลัวเลย เพราะว่าพระเจ้าเสด็จมาเพื่อลองใจท่านทั้งหลาย เพื่อพวกท่านจะได้ยำเกรงพระองค์ และจะได้ไม่ทำบาป"

21 พลไพร่ยืนอยู่แต่ไกล แต่โมเสสเข้าไปใกล้ความมืดทึบที่พระเจ้าทรงสถิตอยู่นั้น

22 พระเยโฮวาห์ตรัสกับโมเสสว่า "บอกชนชาติอิสราเอลดังนี้ว่า `เจ้าทั้งหลายได้เห็นแล้วว่า เราพูดกับพวกเจ้าจากท้องฟ้า

23 เจ้าอย่าทำรูปพระด้วยเงินไว้สำหรับบูชาเทียมเท่ากับเรา หรือทำรูปพระด้วยทองคำสำหรับตัว

24 จงใช้ดินก่อแท่นบูชาสำหรับเรา และบนแท่นนั้นจงใช้แกะและวัวของเจ้าเป็นเครื่องเผาบูชา และเป็นสันติบูชาแก่เรา ในทุกตำบลที่เราให้ระลึกถึงนามของเรา เราจะมาหาเจ้าและอวยพรเจ้า

25 ถ้าจะก่อแท่นบูชาด้วยศิลาสำหรับเรา อย่าก่อด้วยศิลาที่ตกแต่งแล้ว เพราะถ้าเจ้าใช้เครื่องมือตกแต่งศิลานั้น เจ้าก็จะทำให้ศิลานั้นเป็นมลทิน

26 และเจ้าอย่าเดินตามขั้นบันไดขึ้นไปยังแท่นบูชาของเรา เพื่อว่าการเปลือยเปล่าของเจ้าจะไม่ได้ถูกเปิดเผยเสียที่นั่น"

   


Many thanks to Philip Pope for the permission to use his 2003 translation of the English King James Version Bible into Thai. Here's a link to the mission's website: www.thaipope.org

来自斯威登堡的著作

 

Apocalypse Explained#77

学习本章节

  
/1232  
  

77. I fell at his feet. That this signifies adoration from humiliation of heart on account of the Divine, is evident from the signification of falling at the feet, as being adoration from humiliation. The reason why it denotes humiliation of heart, is that the humiliation which comes from the heart on account of the Divine causes that prostration. Every kind of affection has corresponding gestures in the body, the body being led and falling into them as of itself whilst interiorly it is in the affection. Humiliation on account of man causes a bowing down, according to esteem; but humiliation on account of the Divine, causes a total prostration, especially when a man thinks that the Divine is the All as to power and wisdom, and himself comparatively nothing, or that from the Divine comes every good, and from himself nothing but evil. When man makes this acknowledgment from the heart, he then comes as it were out of himself, and falls upon his face; and when he is thus out of himself, he is also removed from his proprium, which in itself is mere evil; when the proprium, is removed, the Divine infills him, and raises him up; not that the Divine desires such humiliation for Himself, but because evil is then removed; and so far as evil is removed from a man, so far what is Divine inflows, for evil alone opposes. (An example of such humiliation may be seen in the small work, The Earths in the Universe 91.)

[2] The state of man when the Divine presence, removes his proprium, and afterwards infills him, is thus described in this verse: "When I saw him, I fell at his feet as dead; and he laid his right hand upon me, saying to me, Fear not." This state is further described in Daniel:

"I lifted up mine eyes and looked, and behold a certain man clothed in linen. His face was as the appearance of lightning, and his eyes as torches of fire, and his feet like the brightness of polished brass. I, Daniel, alone saw the vision, for the men who were with me saw not the vision; but a great fear fell upon them, so that they fled. And there remained no strength in me; and I was in a deep sleep, and my faces upon the ground. And, behold, a hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands, and said, Fear not" (10:5-12).

This state is also described in Ezekiel, when he saw the cherubs, which signify the Lord as to providence:

When I saw the glory of Jehovah, "I fell upon my faces, and I heard a voice speaking, which said, Son of man, stand upon thy feet and I will speak to thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, and I heard him that spake unto me" (1:28; 2:1, 2; 3:24).

The same was the case, also, when Jesus was transfigured before Peter, James, and John; concerning which it is thus written in Matthew:

"While Peter was yet speaking, behold a bright cloud overshadowed them; and behold, a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased, hear ye him. And when the disciples heard these things, they fell upon their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, be not afraid. And when they lifted up their eyes they saw no man save Jesus only" (17:5-8).

From these passages it is clear that such is the nature of the presence of the Divine Human of the Lord with man, when in a state of humiliation of heart, that he falls upon his face, and by the touch of the Lord's hand is raised upon his feet. That it was the presence of the Lord as to the Divine Human which produced these effects is evident, for the Son of man who was in the midst of the seven lampstands thus appeared before John. That the Son of man is the Lord as to the Divine Human, may be seen above (n. 63). In the same way the Lord appeared before the disciples when He was transfigured, therefore also it is said, that when they had lifted up their eyes, they saw no one save Jesus only. That it was also the Lord as to the Divine Human, that was seen by Daniel and Ezekiel, is evident from the declaration of the Lord Himself,

That no one hath ever heard the voice of the Father or seen His form (John 5:37; 18).

That they also adored the Lord, when He was in the world, by falling upon the face at His feet, may be seen in Matthew 28:9; and in Mark 7:25; Luke 8:41, 17:15-18; and in John 11:32.

  
/1232  
  

Translation by Isaiah Tansley. Many thanks to the Swedenborg Society for the permission to use this translation.