Bible

 

Genezo 24

Studie

   

1 Kaj Abraham estis maljuna kaj en profunda agxo. Kaj la Eternulo benis Abrahamon en cxio.

2 Kaj Abraham diris al sia sklavo, la administranto de lia domo, kiu regis cxion, kio apartenis al li: Metu vian manon sub mian femuron;

3 kaj mi jxurigas vin per la Eternulo, la Dio de la cxielo kaj la Dio de la tero, ke vi ne prenos edzinon por mia filo el la filinoj de la Kanaanidoj, inter kiuj mi logxas;

4 sed en mian landon kaj en mian patrujon vi iros kaj vi prenos edzinon por mia filo Isaak.

5 Kaj la sklavo diris al li: Eble la virino ne volos iri kun mi en cxi tiun landon; cxu mi tiam devas revenigi vian filon en la landon, el kiu vi eliris?

6 Kaj Abraham diris al li: Gardu vin, ne revenigu mian filon tien.

7 La Eternulo, la Dio de la cxielo, kiu prenis min el la domo de mia patro kaj el mia patrujo, kaj diris al mi kaj jxuris al mi, dirante: Al via idaro Mi donos cxi tiun landon-Li sendos Sian angxelon antaux vi, kaj vi prenos edzinon por mia filo el tie.

8 Kaj se la virino ne volos iri kun vi, tiam vi farigxos libera de cxi tiu mia jxuro; nur mian filon ne revenigu tien.

9 Kaj la sklavo metis sian manon sub la femuron de sia sinjoro Abraham kaj jxuris al li pri tiu afero.

10 Kaj la sklavo prenis dek kamelojn el la kameloj de sia sinjoro, kaj li iris; kaj cxiaj bonajxoj de lia sinjoro estis en liaj manoj. Kaj li levigxis kaj iris Mezopotamion, al la urbo Nahxor.

11 Kaj li genuigis la kamelojn ekstere de la urbo, cxe puto kun akvo, en vespera tempo, en la tempo, kiam eliras la virinoj, por cxerpi akvon.

12 Kaj li diris: Ho Eternulo, Dio de mia sinjoro Abraham, sukcesigu min hodiaux kaj faru favorkorajxon al mia sinjoro Abraham.

13 Jen mi staras apud la fonto da akvo, kaj la filinoj de la urbanoj eliras, por cxerpi akvon;

14 kaj la junulinon, al kiu mi diros: Volu klini vian krucxon, ke mi trinku, kaj sxi diros: Trinku, kaj mi trinkigos ankaux viajn kamelojn-sxin Vi destinis por Via sklavo Isaak; kaj per tio mi sciigxos, ke Vi faris favorkorajxon al mia sinjoro.

15 Kaj antaux ol li finis paroli, jen eliras Rebeka, kiu estis naskita al Betuel, la filo de Milka, edzino de Nahxor, frato de Abraham; kaj sxia krucxo estis sur sxia sxultro.

16 Kaj la junulino estis tre belaspekta, virgulino, kiun ankoraux ne ekkonis viro. Kaj sxi malsupreniris al la fonto kaj plenigis sian krucxon kaj iris supren.

17 Kaj la sklavo kuris al sxi renkonte, kaj diris: Volu lasi min trinki iom da akvo el via krucxo.

18 Kaj sxi diris: Trinku, mia sinjoro; kaj sxi rapide mallevis la krucxon sur sian manon, kaj sxi donis al li trinki.

19 Kaj kiam sxi suficxe lin trinkigis, sxi diris: Ankaux por viaj kameloj mi cxerpos, gxis ili finos trinki.

20 Kaj rapide sxi elversxis el sia krucxo en la trinkujon, kaj kuris denove al la puto, por cxerpi por cxiuj liaj kameloj.

21 Kaj la viro admiris sxin silente, por konvinkigxi, cxu la Eternulo prosperigis lian vojon aux ne.

22 Kaj kiam la kameloj cxesis trinki, tiam la viro prenis oran ringon, havantan la pezon de duono de siklo, kaj du braceletojn por sxiaj manoj, havantajn la pezon de dek sikloj da oro.

23 Kaj li diris: Kies filino vi estas? volu diri al mi; cxu en la domo de via patro estas loko por ni, por tradormi la nokton?

24 Kaj sxi diris al li: Mi estas filino de Betuel, filo de Milka, kiun sxi naskis al Nahxor.

25 Kaj sxi diris al li: Ankaux da pajlo kaj da furagxo ni havas multe, kaj ankaux lokon, por ke vi tradormu la nokton.

26 Kaj la viro klinigxis kaj faris adoron al la Eternulo.

27 Kaj li diris: Glorata estu la Eternulo, la Dio de mia sinjoro Abraham, kiu ne lasis sen Sia favorkoreco kaj vereco mian sinjoron. Per la vojo, kiun mi iris, la Eternulo alkondukis min al la domo de la frato de mia sinjoro.

28 Kaj la junulino kuris, kaj rakontis tiujn aferojn en la domo de sia patrino.

29 Kaj Rebeka havis fraton, kiu estis nomata Laban. Kaj Laban kuris al la viro eksteren, al la fonto.

30 Kaj kiam li vidis la ringon kaj la braceletojn sur la manoj de sia fratino, kaj kiam li auxdis la vortojn de sia fratino Rebeka, kiu diris: Tiel parolis kun mi tiu viro-tiam li iris al la viro, kaj jen tiu staras cxe la kameloj apud la fonto.

31 Kaj li diris: Venu, benita de la Eternulo; kial vi staras ekstere? mi pretigis la domon kaj ankaux lokon por la kameloj.

32 Kaj li venigis la viron en la domon, kaj malligis la kamelojn, kaj donis pajlon kaj furagxon al la kameloj, kaj akvon por lavi liajn piedojn, kaj la piedojn de la homoj, kiuj estis kun li.

33 Kaj estis metita antaux li mangxo; sed li diris: Mi ne mangxos, antaux ol mi diros mian aferon. Kaj tiu diris: Parolu.

34 Kaj li diris: Sklavo de Abraham mi estas.

35 Kaj la Eternulo forte benis mian sinjoron, kaj li farigxis granda; kaj Li donis al li sxafojn kaj bovojn kaj argxenton kaj oron kaj sklavojn kaj sklavinojn kaj kamelojn kaj azenojn.

36 Kaj Sara, la edzino de mia sinjoro, naskis filon al mia sinjoro, kiam sxi maljunigxis; kaj li donis al li cxion, kion li havis.

37 Kaj mia sinjoro jxurigis min, dirante: Ne prenu edzinon por mia filo el la filinoj de la Kanaanidoj, en kies lando mi logxas.

38 Nur al la domo de mia patro iru kaj al mia familio, kaj prenu edzinon por mia filo.

39 Kaj mi diris al mia sinjoro: Eble la virino ne volos iri kun mi?

40 Kaj li diris al mi: La Eternulo, antaux kiu mi iradis, sendos Sian angxelon kun vi kaj sukcesigos vian vojon; kaj vi prenos edzinon por mia filo el mia familio kaj el la domo de mia patro.

41 Tiam vi estos libera de mia jxuro, kiam vi venos al mia familio; kaj se ili ne donos al vi, vi estos libera de mia jxuro.

42 Kaj mi venis hodiaux al la fonto, kaj mi diris: Eternulo, Dio de mia sinjoro Abraham! ho, se Vi volus sukcesigi mian vojon, kiun mi nun iras!

43 Jen mi staras apud la fonto da akvo; la virgulino, kiu eliros, por cxerpi, kaj al kiu mi diros: Lasu min trinki iom da akvo el via krucxo,

44 kaj kiu diros al mi: Trinku vi, kaj ankaux por viaj kameloj mi cxerpos -tio estas la virino, kiun la Eternulo destinis por la filo de mia sinjoro.

45 Antaux ol mi finis paroli en mia koro, jen Rebeka eliras, kaj sxia krucxo estas sur sxia sxultro; kaj sxi malsupreniris al la fonto kaj cxerpis. Kaj mi diris al sxi: Volu trinkigi min.

46 Kaj rapide sxi deprenis sian krucxon de la sxultro, kaj diris: Trinku, kaj ankaux viajn kamelojn mi trinkigos. Kaj mi trinkis, kaj ankaux la kamelojn sxi trinkigis.

47 Kaj mi demandis sxin, kaj mi diris: Kies filino vi estas? Kaj sxi diris: Filino de Betuel, filo de Nahxor, kiun naskis al li Milka. Kaj mi metis la ringon sur sxian nazon kaj la braceletojn sur sxiajn manojn.

48 Kaj mi klinigxis kaj faris adoron al la Eternulo, kaj mi gloris la Eternulon, la Dion de mia sinjoro Abraham, kiu kondukis min per gxusta vojo, por ke mi prenu la filinon de la frato de mia sinjoro por lia filo.

49 Kaj nun se vi volas fari favorkorajxon kaj gxustajxon al mia sinjoro, diru al mi; kaj se ne, vi ankaux diru al mi, kaj mi turnos min dekstren aux maldekstren.

50 Tiam respondis Laban kaj Betuel, kaj diris: De la Eternulo venis cxi tiu afero; ni ne povas diri al vi ion malbonan aux bonan.

51 Jen Rebeka estas antaux vi; prenu sxin kaj iru, kaj sxi estu edzino al la filo de via sinjoro, kiel diris la Eternulo.

52 Kaj kiam la sklavo de Abraham auxdis iliajn vortojn, li klinigxis gxis la tero al la Eternulo.

53 Kaj la sklavo elprenis argxentajxojn kaj orajxojn kaj vestojn kaj donis al Rebeka; kaj donacojn li donis al sxia frato kaj al sxia patrino.

54 Kaj mangxis kaj trinkis li kaj la homoj, kiuj estis kun li, kaj ili tradormis tie la nokton. Kaj kiam ili levigxis matene, li diris: Lasu min for al mia sinjoro.

55 Tiam sxia frato kaj sxia patrino diris: La junulino restu kun ni almenaux dek tagojn, poste vi iros.

56 Kaj li diris al ili: Ne retenu min, cxar la Eternulo sukcesigis mian vojon. Lasu min for, kaj mi iros al mia sinjoro.

57 Kaj ili diris: Ni vokos la junulinon, kaj Ni demandos, kion sxi diros.

58 Kaj ili alvokis Rebekan, kaj diris al sxi: CXu vi iros kun cxi tiu viro? Kaj sxi diris: Mi iros.

59 Kaj ili forsendis sian fratinon Rebeka kaj sxian nutrintinon kaj la sklavon de Abraham kaj liajn homojn.

60 Kaj ili benis Rebekan, kaj diris al sxi: Nia fratino! miloj da miloj elkresku el vi, kaj via idaro posedu la pordegojn de siaj malamikoj.

61 Kaj levigxis Rebeka kaj sxiaj servistinoj kaj sidigxis sur la kameloj, kaj ili iris post tiu viro; kaj la sklavo prenis Rebekan kaj foriris.

62 Kaj Isaak venis de la vojo, kiu kondukas al la puto de la Vivanto- Vidanto; li logxis en la suda lando.

63 Kaj Isaak eliris, por mediti sur la kampo, kiam komencigxis vespero; kaj li levis siajn okulojn kaj vidis, ke jen venas kameloj.

64 Kaj Rebeka levis siajn okulojn, kaj sxi ekvidis Isaakon kaj desaltis de la kamelo.

65 Kaj sxi diris al la sklavo: Kiu estas tiu viro, kiu iras sur la kampo renkonte al ni? Kaj la sklavo diris: Tio estas mia sinjoro. Kaj sxi prenis la kovrotukon kaj kovris sin.

66 Kaj la sklavo rakontis al Isaak cxion, kion li faris.

67 Kaj Isaak enkondukis sxin en la tendon de sia patrino Sara; kaj li prenis Rebekan, kaj sxi farigxis lia edzino, kaj li ekamis sxin. Kaj Isaak konsoligxis pri sia patrino.

   

Ze Swedenborgových děl

 

Arcana Coelestia # 3122

Prostudujte si tuto pasáž

  
/ 10837  
  

3122. With regard to this truth, by which charity is meant, there is more to be said: The most ancient people, who were celestial, understood nothing else by mercy and truth from the Lord than the reception 1 of the influx of love to the Lord and from this of charity towards the neighbour; but the ancients, who were spiritual, took mercy and truth present with them from the Lord to mean charity and faith. The reason for this was that those who were celestial never thought about the things that are matters of faith or truth but about those that are matters of love or good, as becomes clear from what has been stated already about the celestial man in 202, 337, 2669, 2715. Furthermore it was by means of charity towards the neighbour that celestial people were led into love to the Lord when they were being reformed and regenerated. From this it is evident that 'mercy from the Lord' is used to mean nothing else than a perception of the influx of love to Him, and 'truth' to mean the influx of charity towards the neighbour from that inflowing love.

[2] With those who are spiritual however it is different. These do think about the things that are matters of faith, and when they are being reformed and regenerated it is by means of the things which are matters of faith that they are led into charity towards the neighbour. Consequently when spiritual people are the subject 'mercy from the Lord' is used to mean the influx of charity towards the neighbour, and 'truth' to mean the influx of faith. Nevertheless once the spiritual man has been regenerated this faith becomes charity, for now he acts from charity, so much so that anyone among them who does not act from charity is not regenerate, whereas anyone who does act from charity is regenerate. Also, he now has no interest at all in matters of faith or truth, for his life springs from the good of faith, and no longer from the truth of faith. Indeed truth has now so joined itself to good that it ceases to be seen except as the form which good takes, that is, faith is now nothing else so to speak than the form which charity takes.

[3] From this one may see what the most ancient people meant, and what the ancients meant, by mercy and truth which are mentioned so many times in the Word, as in David,

The king will dwell for ever before God. Prepare mercy and truth, let them watch over him. Psalms 61:7.

In the same author,

Mercy and truth will meet, righteousness and peace will kiss each other. Psalms 85:10.

In the same author,

The Lord God is great in mercy and truth. Psalms 86:15.

In the same author,

My truth and My mercy will be with Him. Psalms 89:24.

In the same author,

Jehovah has remembered His mercy and His truth to the house of Israel. Psalms 98:3.

In the same author,

O Jehovah, not to us, but to Your name give glory, for the sake of Your mercy and Your truth. Psalms 115:1.

In Micah,

Jehovah God will give truth to Jacob, mercy to Abraham, which You have sworn to our fathers from days of old. Micah 7:20.

Here 'Jacob' stands for the Lord's external man, 'Abraham' for the internal as regards the human. In Hosea,

Jehovah's controversy with the inhabitants of the land because there is no truth, and no mercy, and no knowledge of God. Hosea 4:1.

'No truth' stands for no reception of the influx of charity, 'no mercy' for no reception of the influx of love, 'no knowledge of God' for no reception of the influx of the truth of faith.

Poznámky pod čarou:

1. Or, reading what Swedenborg has in his rough draft the perception

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Society for the permission to use this translation.

Ze Swedenborgových děl

 

Arcana Coelestia # 920

Prostudujte si tuto pasáž

  
/ 10837  
  

920. In this verse the worship of the Ancient Church in general is described, that is, by 'the altar and its burnt offerings', which were the chief features of all representative worship. First of all however the nature of the worship of the Most Ancient Church must be mentioned, and from that how worship of the Lord by means of representatives arose. For the member of the Most Ancient Church there was no other worship than internal such as is offered in heaven, for among those people heaven so communicated with man that they made one. That communication was perception, which has been frequently spoken of already. Thus, being angelic people, they were internal men. They did indeed apprehend with their senses the external things that belonged to the body and to the world, but they paid no attention to them. In each object apprehended by the senses they used to perceive something Divine and heavenly. For example, when they saw any high mountain they did not perceive the idea of a mountain but that of height, and from height they perceived heaven and the Lord. That is how it came about that the Lord was said to 'live in the highest', and was called 'the Most High and Lofty One', and how worship of the Lord came at a later time to be celebrated on mountains. The same applies to all other objects. For example, when they perceived the morning they did not perceive morning time itself that starts the day but that which is heavenly and is a likeness of the morning and of the dawn in people's minds. This was why the Lord was called the Morning, the East, and the Dawn. Similarly when they perceived a tree and its fruit and leaves they paid no attention to these objects themselves but so to speak saw man represented in them. In the fruit they saw love and charity, and in the leaves faith. Consequently the member of the Church was not only compared to a tree, and also to a tree-garden, and what resided with him to fruit and leaves, but was even called such.

[2] Such is the character of people whose ideas are heavenly and angelic. Everyone may know that a general idea governs all the particular aspects, and this applies to all objects apprehended by the senses, both those which people see and those they hear. Indeed they pay no attention to such objects except insofar as these enter into the general idea a person has. Take the person who has a cheerful disposition; everything he hears and sees seems to him to contain joy and laughter. But for one who has a sad disposition everything he sees and hears seems to be sad and dismal. The same applies to every other kind of person, for their general affection is present within each individual part and causes each individual part to be seen and heard in the general affection. Other features do not even show themselves but are so to speak absent or insignificant. This was so with the member of the Most Ancient Church. Whatever he saw with his eyes was for him heavenly, and so with him every single thing was so to speak alive.

[3] From this the nature of that Church's Divine worship becomes clear, namely that it was internal and not at all external. When however the Church went into decline, as it did among its descendants, and that perception, or communication with heaven, began to die out, a different situation started to emerge. In objects apprehended by the senses they no longer perceived, as they had done previously, that which is heavenly, but that which is worldly. And the more they perceived that which is worldly the less perception remained with them. At length among their final descendants, who came immediately before the Flood, they apprehended nothing at all in such objects except that which was worldly, bodily, and earthly. Thus heaven became separated from mankind and communicated with it in none but an extremely remote way. Man's communication now changed to a communication with hell, and from there he obtained his general idea from which, as has been stated, stem the ideas belonging to every individual part. In this situation, when any heavenly idea came to them, it had no value for them. At length they were not even willing to acknowledge the existence of anything spiritual or celestial. Thus man's state came to be altered and turned upside down.

[4] Because the Lord foresaw that the state of mankind was to become such as this, He also provided for the preservation of doctrinal matters concerning faith so that from them people might know what was celestial and what was spiritual. These matters of doctrine were gathered together from the members of the Most Ancient Church by the people dealt with already called Cain and those called Enoch. This is why it is said of Cain that a sign was placed upon him to prevent anyone killing him, and of Enoch that he was taken by God. Concerning these two, see Chapter 4:15 - in 393, 394 - and Genesis 5:24. These matters of doctrine consisted exclusively in things that were meaningful signs and so things of a seemingly enigmatic nature. That is to say, they consisted in earthly objects which carried spiritual meanings, such as mountains, which meant heavenly things and the Lord; the morning and the east, which also meant heavenly things and the Lord; various kinds of trees and their fruits, which meant man and the heavenly things that are his; and so on. These were the things that their matters of doctrine consisted in, which had been gathered together from the meaningful signs of the Most Ancient Church. Their writings too were consequently of this nature. Now because they wondered at, and to themselves seemed to detect, that which was Divine and heavenly in such matters of doctrine, and also because of the antiquity of these, they began and were allowed to make such things the basis of their worship. This was the origin of their worship on mountains, in groves, and among trees, also of their pillars in the open air, and later on of altars and burnt offerings which ended up as the chief features of all worship. Such worship was begun by the Ancient Church, and from there spread to their descendants and to all the nations round about. These and many other matters as well will in the Lord's Divine mercy be dealt with later on.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Society for the permission to use this translation.