Bible

 

Ծննդոց 25

Studie

   

1 Աբրահամն առաւ մի կին էլ, որի անունը Քետտուրա էր:

2 Սա նրա համար ծնեց Զեմրանին, Յեկսանին, Մադանին, Մադիանին, Յեսբոկին եւ Սովիւէին:

3 Յեկսանը ծնեց Սաբային, Թեմանին եւ Դադանին: Դադանի որդիներն էին Ռագուէլը, Նաբդեէլը, Ասուրիիմը, Լատուսիիմը եւ Լովովմիմը:

4 Մադիամի որդիներն էին Գեփարը, Ափերը, Ենոքը, Աբիդան եւ Եդրագան: Սրանք բոլորը Քետտուրայի որդիներն էին:

5 Աբրահամն իր ողջ ունեցուածքը տուեց իր որդի Իսահակին,

6 իսկ իր հարճերի որդիներին, որոնք Աբրահամից էին, պարգեւներ տուեց եւ, քանի դեռ կենդանի էր, նրանց հեռացրեց իր որդի Իսահակի մօտից դէպի արեւելք՝ արեւելեան երկիրը:

7 Աբրահամն ապրեց հարիւր եօթանասունհինգ տարի:

8 Աբրահամը հոգին աւանդեց ու մեռաւ երջանիկ ծերութեան մէջ, զառամեալ, ալեւորած տարիքում, եւ գնաց միացաւ իր նախնիներին:

9 Նրա որդիներ Իսահակն ու Իսմայէլը նրան թաղեցին քետացի Սահառի որդի Եփրոնի ագարակի զոյգ քարայրում,

10 որը գտնւում է Մամբրէի կաղնու դիմաց: Աբրահամին ու նրա կին Սառային թաղեցին այն ագարակում ու քարայրում, որ Աբրահամը Քետի որդիներից էր գնել:

11 Աբրահամի մահից յետոյ Աստուած օրհնեց նրա որդի Իսահակին, եւ Իսահակը բնակուեց Տեսիլքի ջրհորի մօտ:

12 Սրանք են սերուդները Աբրահամի որդի Իսմայէլի, որին ծնեց եգիպտուհի Ագարը՝ Սառայի աղախինը, Աբրահամի համար:

13 Ահա Իսմայէլի որդիների անուններն ըստ նրանց ցեղերի. Իսմայէլի անդրանիկը՝ Նաբեոթ, ապա Կեդար, Աբդեէլ, Մաբսամ,

14 Մասմա, Իդումա, Մասէ,

15 Քոլդադ, Թեմա, Յետուր, Նափէս եւ Կեդմա:

16 Սրանք են Իսմայէլի որդիները, եւ սրանք են նրանց անուններն ըստ իրենց բնակավայրերի եւ իրենց վրանների, նրանց տասներկու իշխաններն ըստ իրենց ցեղերի:

17 Իսմայէլն ապրեց հարիւր երեսունեօթը տարի: Նա հոգին աւանդեց ու մեռաւ եւ գնաց միացաւ իր նախնիներին:

18 Նա բնակութիւն հաստատեց Եւիլայից մինչեւ Սուր, որը գտնւում է Եգիպտոսի դիմաց, մինչեւ Ասորեստանի սահմանները: Նա բնակուեց իր բոլոր եղբայրների դէմ յանդիման:

19 Սրանք են Աբրահամի որդի Իսահակի սերունդները. Աբրահամը ծնեց Իսահակին:

20 Իսահակը քառասուն տարեկան էր, երբ ամուսնացաւ Ասորական Միջագետքում ապրող ասորի Բաթուէլի դուստր Ռեբեկայի հետ, որը ասորի Լաբանի քոյրն էր:

21 Իսահակն աղաչեց Տիրոջը իր կին Ռեբեկայի համար, որովհետեւ սա ամուլ էր: Աստուած լսեց նրան, եւ նրա կին Ռեբեկան յղիացաւ:

22 Նրա արգանդում իրար էին բախւում երեխաները: Նա ասաց. «Եթէ այսպէս էր լինելու ինձ, հապա ինչո՞ւ յղիացայ»: Եւ նա գնաց այդ մասին Տիրոջը հարցնելու:

23 Տէրը նրան ասաց. «Քո արգանդում երկու ցեղ կայ, քո արգանդից երկու ժողովուրդ պիտի ծնուի: Մի ժողովուրդը միւս ժողովրդին պիտի գերիշխի, եւ աւագը կրտսերին պիտի ենթարկուի»:

24 Երբ հասան նրա ծննդաբերելու օրերը, նրա որովայնում երկու երեխաներ կային:

25 Անդրանիկ որդին ծնուեց բոլորովին շէկ, թաւամազ մորթով, եւ հայրը նրան կոչեց Եսաւ: Ապա Եսաւի գարշապարից բռնած ծնուեց նրա եղբայրը: Սրան էլ կոչեց Յակոբ:

26 Իսահակը վաթսուն տարեկան էր, երբ Ռեբեկան ծնեց նրանց: Մանուկները մեծացան:

27 Եսաւը հմուտ որսորդ էր եւ վայրենաբարոյ, իսկ Յակոբը մեղմաբարոյ էր ու տնակեաց:

28 Իսահակը սիրեց Եսաւին, որովհետեւ նրա որսը կերակուր էր իր համար, իսկ Ռեբեկան սիրեց Յակոբին:

29 Յակոբը մի անգամ ապուր էր եփել, երբ Եսաւը դաշտից եկաւ քաղցից թուլացած:

30 Եսաւն ասաց Յակոբին. «Այդ կարմրաւուն ապուրից տուր ուտեմ, որովհետեւ քաղցից թուլացած եմ» (դրա համար էլ նրան Եդոմ կոչեցին):

31 Յակոբն ասաց Եսաւին. «Կը տամ, եթէ այսօր ինձ վաճառես քո անդրանկութիւնը»:

32 Եսաւը պատասխանեց. «Ես մեռնելու վրայ եմ, էլ ինչի՞ս է պէտք անդրանկութիւնը»:

33 Յակոբն ասաց նրան. «Հէնց այսօր երդուի՛ր ինձ»: Եւ նա երդուեց նրան: Եսաւն իր անդրանկութիւնը վաճառեց Յակոբին,

34 իսկ Յակոբը Եսաւին տուեց հաց ու ոսպապուր: Սա կերաւ, խմեց ու վեր կացաւ գնաց: Այսպիսով Եսաւն արհամարհեց իր անդրանկութիւնը:

   

Ze Swedenborgových děl

 

Arcana Coelestia # 3321

Prostudujte si tuto pasáž

  
/ 10837  
  

3321. For I am weary. That this signifies a state of combat, is evident from the signification of “weary,” or of “weariness,” as being a state of combat (see n. 3318). Mention is here again made of being weary, for the sake of confirmation that the conjunction of good with truth in the natural is effected by spiritual combats, that is, by temptations. In regard to the conjunction of good with truth in the natural, the case in general is this: Man’s rational receives truths before his natural; and this to the end that the Lord’s life, which as before said is of love, may flow in through the rational into the natural, and dispose the natural, and reduce it to obedience. For the rational is purer, and the natural grosser; or what is the same, the rational is interior and the natural exterior; and as may be known it is according to order that the interior or purer can flow into the exterior or grosser, but not the reverse.

[2] Hence it is that man’s rational can be accommodated to truths and receive them before his natural, as may be plainly seen from the fact that with one who is to be regenerated the rational man battles much with the natural; or what is the same, the internal man with the external. For as also is known, the internal man can see truths and also will them, but the external refuses assent and resists; for in the natural man there are memory-knowledges which are in a great measure derived from the fallacies of the senses, and which notwithstanding their being false the man believes to be true; there are also things innumerable which the natural man does not apprehend; for he is relatively in shade and thick darkness, and that which he does not apprehend, he believes either not to exist, or not to be so; there are likewise cupidities which are of the love of self and of the world, and all things that favor these he calls truths; and when the man yields to these the dominion, all things that result are contrary to spiritual truths. There are also in the natural man reasonings that are grounded in falsities impressed from infancy. Moreover, man apprehends by manifest sense what is in his natural man, but not so what is in his rational, until he has put off the body. This also causes him to believe the body to be everything; and all that does not fall into the natural sense, he scarcely believes to be anything.

[3] From such causes and many others, it results that the natural man receives truths much later, and with greater difficulty, than does the rational man. Hence arises combat, which continues for a considerable time, not ceasing until the vessels recipient of good in the natural man have been softened by temptations, as before shown (n. 3318); for truths are nothing but vessels recipient of good (n. 1496, 1832, 1900, 2063, 2261, 2269), which vessels are harder in proportion as man is more fixedly confirmed in the things which have been mentioned; and if the man is to be regenerated, the more fixedly he has been confirmed, the more grievous is the combat. As the case with the natural man is such that the conjunction of truths with good therein is effected through the combats of temptations, it is therefore here repeated, “I am weary.”

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Foundation for the permission to use this translation.