1
Pikërisht nga Ramathim-Zofimi ishte një njeri nga krahina malore e Efraimit, që quhej Elkanah, bir i Jerohamit, bir i Elihut, bir i Tohut, bir i Zufit, një Efratit.
2
Ai kishte dy gra: njëra quhej Ana dhe tjetra Penina; Penina kishte fëmijë, por Ana nuk pati fëmijë.
3
Vit për vit, ky njeri dilte nga qyteti i tij për t'i adhuruar dhe për t'i ofruar flijime Zotit të ushtrive në Shiloh; dhe dy bijtë e Elit, Hofni dhe Finehasi, priftërinj të Zotit, ishin atje.
4
Dhe ndodhi që ditën që Elkanahu ofroi flijimin, ai u dha pjesë Peninës, gruas së tij, dhe gjithë bijve dhe bijave të saj;
5
Por Anës i dha një pjesë të dyfishtë, sepse e donte Anën, dhe Zoti ia kishte mbyllur barkun.
6
Dhe rivalja e saj e ngacmoi, madje duke e ngacmuar që ta bënte të dridhej, sepse Zoti ia kishte mbyllur barkun.
7
Dhe ai e bënte këtë vit për vit, sa herë që ajo ngjitej në shtëpinë e Zotit; dhe ajo e ngacmonte; ajo qante dhe nuk hante më.
8
Atëherë Elkanahu, burri i saj, i tha: Ana, pse qan? Pse nuk ha? Pse është zemra jote e trishtuar? A nuk jam unë për ty më i mirë se dhjetë bij?
9
Pasi hëngri në Shiloh dhe piu, Ana u ngrit. Prifti Eli ishte ulur mbi një karrige pranë shtalkës së tempullit të Zotit.
10
Ajo ishte e trishtuar në shpirt, iu lut Zotit dhe qau me dënesë.
11
Atëherë ajo bëri një zotim dhe tha: O Zot i ushtrive, në se ti vërtet do ta shikosh me kujdes vuajtjen e shërbëtores sate dhe do të më kujtosh mua, dhe nuk do ta harrosh shërbëtoren tënde, por do t'i japësh shërbëtores sate pasardhës njerëzish, atëherë unë do t'ia jap Zotit për të gjitha ditët e jetës së tij dhe brisk nuk do të kalojë mbi kokën e tij.
12
Ajo iu lut shumë Zotit dhe Eli e ruante gojën e saj.
13
Ana fliste në zemër të saj; vetëm buzët i lëviznin, por zëri i saj nuk dëgjohej; dhe Eli mendonte se ishte e dehur.
14
Atëherë Eli i tha: Deri kur do të jesh e dehur? Hiqe verën nga duart e tua.
15
Atëherë Ana u përgjigj dhe tha: Jo, zotëria im, unë jam një grua me frymë të pikëlluar; nuk kam pirë as verë as pije të forta, por e kam hapur shpirtin tim para Zotit.
16
Mos e konsidero shërbëtoren tënde si bijë të Belialit, sepse për shkak të shumicës së ankesave dhe provokimeve të mia kam folur deri më tani.
17
Atëherë Eli u përgjigj dhe tha: Shko në paqe dhe Perëndia i Izraelit të dhëntë atë që i kërkove.
18
Ajo tha: Shërbëtorja jote le të gjejë hir në sytë e tu. Gruaja iku në rrugën e saj, hëngri dhe fytyra e saj nuk ishte më e trishtuar.
19
Ata u ngritën herët në mëngjes dhe adhuruan përpara Zotit; pastaj u kthyen në shtëpinë e tyre në Ramah. Elkanahu njohu Anën, gruan e tij, dhe Zoti e kujtoi atë.
20
Në kohën kur Ana mbeti shtatzënë dhe lindi një djalë, të cilit ia vuri emrin Samuel, sepse ia kisha kërkuar Zotit.
21
Atëherë burri Elkanahu u ngjit me gjithë familjen e tij për t'i ofruar Zotit flijimin vjetor dhe për të lidhur kushtin e tij.
22
Por Ana nuk u ngjit, sepse i tha burrit të saj: Unë nuk do të ngjitem derisa djali të jetë zvjerdhur; atëherë do ta çoj para Zotit dhe ai do të qëndrojë aty përgjithmonë.
23
Burri i saj, Elkanahu, i tha: Bëj si të të duket e mirë; qëndro derisa ta kesh ndërruar gjirin; me siguri Zoti do ta mbajë fjalën e tij. Kështu gruaja qëndroi dhe i dha gji të birit derisa e ndërroi gjirin.
24
Dhe ajo e mori me vete, mbasi e zvordhi, bashkë me tre dema, një efë mielli dhe një calik verë; dhe e çoi në shtëpinë e Zotit në Shiloh. Fëmija ishte vetëm një fëmijë i vogël.
25
Pastaj therën demin dhe sollën fëmijën tek Elia.
26
Ajo tha: O zotëria im, ashtu siç është e vërtetë që rron shpirti yt, o zotëria im, unë jam gruaja që qëndrova me ty në këtë vend për t’iu lutur Zotit.
27
U luta për këtë djalë dhe Zoti iu përgjigj kërkesës sime që i bëra Atij.
28
Dhe unë gjithashtu e plotësova atë që i kërkova Zotit, gjatë gjithë ditëve që do të vijnë, atë që iu kërkua Zotit. Dhe ata adhuruan Zotin atje.
