1
Këto janë fjalët që Moisiu i tha gjithë Izraelit përtej Jordanit në shkretëtirë, në fushën pranë Detit të Kuq, midis Paranit, Tofelit, Labanit, Hazerotit dhe Dizahabit.
2
(Është njëmbëdhjetë ditë udhëtim nga Horebi, duke ndjekur rrugën e malit Seir deri në Kadesh-Barnea.)
3
Në vitin e dyzetë, në muajin e njëmbëdhjetë, ditën e parë të muajit, Moisiu u foli bijve të Izraelit sipas të gjitha atyre që Zoti u kishte urdhëruar,
4
pasi mundi Sihonin, mbretin e Amorejve, që banonte në Heshbon, dhe Ogun, mbretin e Bashanit, që banonte në Ashtaroth në Edrei;
5
Dhe Moisiu në vendin e Moabit matanë Jordanit e bëri të qartë këtë ligj, duke thënë:
6
Zoti, Perëndia ynë, na foli në Horeb, duke thënë: Mjaft keni qëndruar në këtë mal.
7
Kthehu dhe nis udhëtimin tënd dhe shko në malin e Amorejve dhe në të gjitha vendet që janë afër tij, në shkretëtirë, në male, në ultësirë dhe në jug pranë bregut të detit, në vendin e Kananejve dhe në Liban, në lumin e madh, lumin Eufrat.
8
Ja, unë e vura tokën para jush; hyni dhe shtini në dorë tokën që Zoti u betua etërve tuaj, Abrahamit, Isakut dhe Jakobit, t'ua japë atyre dhe pasardhësve të tyre pas tyre.
9
Atëherë ju thashë: “Nuk mund t’ju mbaj vetëm;
10
Zoti, Perëndia juaj, ju ka shumuar; dhe ja, sot jeni në numër të madh si yjet e qiellit.
11
Zoti, Perëndia i etërve tuaj, ju bëftë një mijë herë më të shumtë nga ç’jeni dhe ju bekoftë, ashtu siç ju ka premtuar!
12
Si mund ta duroj unë i vetëm barrën tuaj, barrën tuaj dhe grindjen tuaj?
13
Le të vijnë nga fiset tuaja njerëzit e mençur, të kuptueshëm dhe të ditur, dhe unë do t'i vendos si krerë tuaj.
14
Dhe ju m'u përgjigjët duke thënë: Ajo që the është e mirë për ne ta bëjmë.
15
Mora krerët e fiseve tuaja, njerëz të urtë dhe me përvojë, dhe i caktova krerë mbi ju, komandantë të mijërave, komandantë të qindrave, komandantë të pesëdhjetësheve, komandantë të dhjetrash dhe oficerë të fiseve tuaja.
16
Në atë kohë u dhashë këtë urdhër gjyqtarëve tuaj, duke u thënë: Dëgjoni grindjet midis vëllezërve tuaj dhe gjykoni me drejtësi midis një njeriu dhe vëllait të tij, si dhe midis një të huaji me të.
17
Nuk do të keni preferenca personale në gjykime; do të dëgjoni si të voglin ashtu edhe të madhin; nuk do të keni frikë nga anësia e njeriut, sepse gjykimi i përket Perëndisë; dhe çështjen që është shumë e vështirë për ju, paraqiteni mua, dhe unë do ta dëgjoj.
18
Dhe në atë kohë ju urdhërova të gjitha gjërat që duhet të bënit.
19
Dhe kur u nisëm nga Horebi, kaluam nëpër gjithë atë shkretëtirë të madhe dhe të tmerrshme që patë, gjatë rrugës për në malin e Amorejve, ashtu siç na kishte urdhëruar Zoti, Perëndia ynë; dhe arritëm në Kadesh-Barnea.
20
Unë ju thashë: Keni arritur në malin e Amorejve, që Zoti, Perëndia ynë, na jep.
21
Ja, Zoti, Perëndia yt, e ka vënë vendin para teje; ngjitu dhe shtie në dorë, ashtu siç të ka thënë Zoti, Perëndia i etërve të tu; mos ki frikë dhe mos u tmerro.
22
Dhe ju të gjithë erdhën tek unë dhe thatë: Le të dërgojmë njerëz para nesh që të vëzhgojnë vendin për ne dhe të na sjellin informacion për rrugën që duhet të ndjekim dhe për qytetet ku duhet të shkojmë.
23
Kjo fjalë më pëlqeu, kështu mora dymbëdhjetë burra nga ju, një për çdo fis,
24
Ata u kthyen dhe u ngjitën në mal, arritën në përroin Eshkol dhe e vëzhguan.
25
Dhe ata morën me vete disa nga frutat e vendit dhe na i sollën; dhe na sollën raportin, duke thënë: Vendi që na jep Zoti, Perëndia ynë, është i mirë.
26
Por ju nuk deshët të ngjiteshit dhe ngritët krye kundër urdhrit të Zotit, Perëndisë tuaj,
27
dhe murmurnit në çadrat tuaja dhe thatë: Kur Zoti na urreu, na nxori nga vendi i Egjiptit për të na dhënë në duart e Amorejve, për të na shkatërruar.
28
Ku do të ngjitemi? Vëllezërit tanë na kanë trembur zemrat duke thënë: Ky popull është më i madh dhe më fisnik se ne; qytetet janë të mëdha dhe të fortifikuara deri në qiell; dhe atje kemi parë edhe bijtë e Anakut.
29
Dhe unë ju thashë: Mos kini frikë dhe mos u tmerroni prej tyre.
30
Zoti, Perëndia juaj, që shkon para jush, do të luftojë për ju, ashtu si bëri për ju në Egjipt para syve tuaj;
31
dhe në shkretëtirë, ku pe se si Zoti, Perëndia yt, të mbarti, ashtu si një njeri mbart birin e tij, në gjithë rrugën që bëre, derisa arrite në këtë vend.
32
Por në këtë çështje askush prej jush nuk i besoi Zotit, Perëndisë tuaj,
33
që shkonte para jush në rrugë, për të gjetur një vend për të ngritur kampin, me zjarr natën, për t'ju treguar rrugën nga duhet të shkonit dhe me një re ditën.
34
Dhe Zoti dëgjoi zërin e fjalëve tuaja, u zemërua dhe u betua, duke thënë:
35
Kur do ta shohë ndonjë nga këta njerëz, ky brez i lig, tokën e mirë që u premtova t’u jap etërve tuaj?
36
përveç Kalebit, birit të Jefunehut; ai do ta shohë dhe atij do t'i jap tokën që ai eci, dhe bijve të tij, sepse ai e ka ndjekur plotësisht Zotin.
37
Zoti u zemërua me mua për shkakun tuaj dhe tha: As ti nuk do të hysh atje.
38
Por Jozueu, bir i Nunit, që qëndron para teje, do të hyjë atje; forcoje atë, sepse ai do ta bëjë Izraelin ta trashëgojë atë.
39
Dhe fëmijët tuaj, për të cilët thatë se do të ishin pre, dhe bijtë tuaj, që sot nuk dinë të dallojnë të mirën nga e keqja, ata do të hyjnë atje; dhe unë do t'ua jap atyre atë vend, dhe ata do ta zotërojnë atë.
40
Por ju kthehuni dhe niseni udhëtimin tuaj drejt shkretëtirës në rrugën e Detit të Kuq.
41
Atëherë ju u përgjigjët dhe më thatë: "Kemi mëkatuar kundër Zotit. Ne do të ngjitemi dhe do të luftojmë sipas të gjitha atyre që Zoti, Perëndia ynë, na ka urdhëruar. Dhe pasi të keni ngjeshur brezat, secili me armët e tij të luftës, u bëtë gati të ngjiteni në mal.
42
Dhe Zoti më tha: U thuaj atyre: Mos u ngjitni dhe mos luftoni, sepse unë nuk jam midis jush, që të mos mundeni para armiqve tuaj.
43
Unë ju fola, por ju nuk më dëgjuat; por ngritët krye kundër gojës së Zotit, u sollët me arrogancë dhe u ngjitët në mal.
44
Atëherë Amorejtë, që banonin në atë mal, dolën kundër jush, ju ndoqën si bëjnë bletët dhe ju mundën në Seir deri në Hormah.
45
Dhe ju u kthyet dhe qatë para Zotit; por Zoti nuk e dëgjoi zërin tuaj dhe as nuk ju dëgjoi.
46
Dhe qëndruat në Kadesh shumë ditë, sipas ditëve që qëndruat atje.
