Библия

 

Genezo 31

Учиться

   

1 Li auxdis, ke la filoj de Laban parolis jene: Jakob forprenis la tutan havon de nia patro, kaj el la havo de nia patro li akiris la tutan ricxecon.

2 Kaj Jakob vidis laux la vizagxo de Laban, ke li ne estas rilate al li tia, kia li estis hieraux kaj antauxhieraux.

3 Kaj la Eternulo diris al Jakob: Reiru en la landon de viaj patroj kaj en vian naskigxlandon, kaj Mi estos kun vi.

4 Tiam Jakob sendis kaj vokis Rahxelon kaj Lean sur la kampon al sia brutaro;

5 kaj li diris al ili: Mi vidas laux la vizagxo de via patro, ke li ne estas rilate al mi tia, kia li estis hieraux kaj antauxhieraux; sed la Dio de mia patro estis kun mi.

6 Vi scias, ke per cxiuj miaj fortoj mi servis vian patron.

7 Sed via patro trompis min kaj dekfoje sxangxis mian laborpagon; tamen Dio ne lasis lin fari al mi malbonon.

8 Kiam li diris: Mikskoloraj estu via rekompenco-cxiuj brutoj naskis idojn mikskolorajn; kaj kiam li diris: Striitaj estu via rekompenco-cxiuj brutoj naskis striitajn.

9 Tiamaniere Dio forprenis la brutojn de via patro kaj donis al mi.

10 En la tempo, kiam la brutoj pasiigxis, mi levis miajn okulojn kaj vidis en songxo, ke la virbestoj, kiuj levigxis sur la brutojn, estas striitaj, mikskoloraj, kaj makulitaj.

11 Kaj angxelo de Dio diris al mi en la songxo: Jakob! kaj mi diris: Jen mi estas.

12 Kaj li diris: Levu viajn okulojn kaj vidu: cxiuj virbestoj, kiuj levigxis sur la brutojn, estas striitaj, mikskoloraj, kaj makulitaj, cxar Mi vidis cxion, kion Laban faras al vi.

13 Mi estas la Dio el Bet-El, kie vi versxis oleon sur la monumenton kaj kie vi faris sanktan promeson al Mi. Nun levigxu, eliru el cxi tiu lando kaj reiru en la landon de via naskigxo.

14 Kaj Rahxel kaj Lea respondis kaj diris al li: CXu ni havas ankoraux parton kaj heredon en la domo de nia patro?

15 Li rigardas ja nin kiel fremdulinojn; cxar li vendis nin kaj ecx formangxis nian monon.

16 CXar la tuta ricxo, kiun Dio forprenis de nia patro, apartenas al ni kaj al niaj infanoj. Kaj nun cxion, kion Dio al vi diris, faru.

17 Jakob levigxis, kaj metis siajn infanojn kaj siajn edzinojn sur la kamelojn.

18 Kaj li forkondukis sian tutan brutaron kaj sian tutan havon, kiun li akiris, sian proprajxon, kiun li akiris en Mezopotamio, por iri al sia patro Isaak en la landon Kanaanan.

19 Laban estis foririnta, por tondi siajn sxafojn; tiam Rahxel sxtelis la domajn diojn de sia patro.

20 Jakob trompis la atenton de Laban la Siriano, ne dirante al li, ke li forkuras.

21 Kaj li rapide foriris kune kun cxio, kion li havis. Kaj li transpasis la Riveron kaj direktigxis al la monto Gilead.

22 Oni diris al Laban en la tria tago, ke Jakob forkuris.

23 Tiam li prenis kun si siajn fratojn, kaj kuris post li distancon de sep tagoj kaj kuratingis lin sur la monto Gilead.

24 Tiam Dio aperis al Laban la Siriano nokte en la songxo, kaj diris al li: Gardu vin, ke vi ne parolu kun Jakob bone nek malbone.

25 Laban kuratingis Jakobon. Jakob starigis sian tendon sur la monto, kaj Laban arangxis siajn fratojn ankaux sur la monto Gilead.

26 Kaj Laban diris al Jakob: Kion vi faris? vi trompis min kaj forkondukis miajn filinojn kvazaux militkaptitojn!

27 Kial vi forkuris sekrete kaj kasxe de mi, kaj ne diris al mi? Mi foririgus vin en gajeco kaj kun kantoj, kun tamburino kaj harpo.

28 Vi ecx ne lasis min kisi miajn infanojn kaj filinojn! malsagxe vi agis.

29 Mi havas forton en mia mano, por fari al vi malbonon; sed la Dio de via patro hieraux diris al mi jene: Gardu vin, ke vi ne parolu kun Jakob bone aux malbone.

30 Kaj se vi nun foriris, cxar vi forte deziris esti en la domo de via patro, kial do vi sxtelis miajn diojn?

31 Tiam Jakob respondis kaj diris al Laban: Mi timis; mi pensis, ke eble vi forrabos de mi viajn filinojn.

32 Sed tiu, cxe kiu vi trovos viajn diojn, mortu. En la cxeesto de niaj parencoj sercxu cxe mi tion, kio estas via, kaj prenu al vi. Jakob ne sciis, ke Rahxel ilin sxtelis.

33 Tiam Laban eniris en la tendon de Jakob kaj en la tendon de Lea kaj en la tendon de la du sklavinoj, kaj li ne trovis. Kaj li eliris el la tendo de Lea kaj eniris en la tendon de Rahxel.

34 Sed Rahxel prenis la domajn diojn kaj metis ilin sub la selon de la kamelo kaj sidigxis sur ili. Kaj Laban palpe esploris la tutan tendon kaj ne trovis.

35 Kaj sxi diris al sia patro: Mia sinjoro ne koleru, ke mi ne povas starigxi antaux vi, cxar mi havas la virinan ordinarajxon. Kaj li sercxis kaj ne trovis la domajn diojn.

36 Kaj Jakob ekkoleris kaj disputis kun Laban. Kaj Jakob diris al Laban: Kia estas mia kulpo, kia estas mia peko, ke vi persekutas min?

37 Vi trapalpis cxiujn miajn apartenajxojn; kion vi trovis el la apartenajxoj de via domo? elmetu cxi tie antaux miaj parencoj kaj viaj, kaj ili jugxu inter ni ambaux.

38 Jam dudek jarojn mi estas cxe vi; viaj sxafoj kaj kaproj ne estis seninfanaj; la virsxafojn el via brutaro mi ne mangxis;

39 kion sovagxaj bestoj dissxiris, tion mi ne alportis al vi: gxi estis mia malprofito; de mi vi postulis cxion, kio estis sxtelita en tago aux sxtelita en nokto;

40 dum la tago min konsumis la varmego, kaj dum la nokto la malvarmo; kaj dormo kuris for de miaj okuloj.

41 Tiaj estis la dudek jaroj, dum kiuj mi servis vin en via domo, dek kvar jarojn pro viaj du filinoj kaj ses jarojn pro viaj brutoj; kaj vi sxangxis mian laborpagon dekfoje.

42 Se ne estus kun mi la Dio de mia patro, la Dio de Abraham kaj Timo de Isaak, vi nun foririgus min kun nenio. Mian mizeron kaj la laboron de miaj manoj vidis Dio kaj gxustigis vin hieraux.

43 Tiam Laban respondis kaj diris al Jakob: La filinoj estas miaj filinoj, kaj la infanoj estas miaj infanoj, kaj la brutoj estas miaj brutoj, kaj cxio, kion vi vidas, estas mia; sed kion mi povas fari hodiaux al miaj filinoj, kaj al iliaj infanoj, kiujn ili naskis?

44 Nun ni faru interligon, mi kaj vi, kaj gxi estu atesto inter mi kaj vi.

45 Tiam Jakob prenis sxtonon kaj starigis gxin kiel memorsignon.

46 Kaj Jakob diris al siaj parencoj: Kolektu sxtonojn. Kaj ili prenis sxtonojn kaj faris monteton; kaj ili mangxis tie sur la monteto.

47 Kaj Laban donis al gxi la nomon Jegar-Sahaduta, sed Jakob donis al gxi la nomon Galeed.

48 Laban diris: CXi tiu monteto estu nun atesto inter mi kaj vi; tial gxi ricevis la nomon Galeed;

49 ankaux la nomon Micpa; cxar li diris: Dio observu inter mi kaj vi, kiam ni malaperos unu de la alia.

50 Se vi agos malbone kontraux miaj filinoj kaj se vi prenos aliajn edzinojn krom miaj filinoj, tiam, se neniu estos cxe ni, vidu, ke Dio estas atestanto inter mi kaj vi.

51 Kaj Laban diris al Jakob: Jen estas cxi tiu monteto, kaj jen estas la memorsigno, kiun mi starigis inter mi kaj vi;

52 atesto estu cxi tiu monteto, kaj atesto estu la memorsigno, ke mi ne transiros al vi trans cxi tiun monteton kaj vi ne transiros al mi trans cxi tiun monteton kaj trans la memorsignon por malbono.

53 La Dio de Abraham kaj la Dio de Nahxor jugxu inter ni, la Dio de ilia patro. Kaj Jakob jxuris al li per la Timo de sia patro Isaak.

54 Kaj Jakob oferbucxis oferon sur la monto, kaj li invitis siajn parencojn mangxi panon; kaj ili mangxis panon kaj tradormis la nokton sur la monto.

55 Laban levigxis frue matene kaj kisis siajn infanojn kaj siajn filinojn kaj benis ilin, kaj foriris; kaj Laban reiris al sia loko.

   

Из произведений Сведенборга

 

Arcana Coelestia # 4162

Изучить этот эпизод

  
/ 10837  
  

4162. And he searched, and found not the teraphim. That this signifies that they were not his (namely, that these truths were not Laban’s) is evident from the signification of “searching and not finding.” In the external historic sense these things involve that they were indeed Laban’s, but were hidden; but in the internal sense, that they were not his. (That the “teraphim” denote truths from the Divine, may be seen above, n. 4111.) How the case herein is, namely, that these truths did not belong to the good signified by “Laban,” but to the affection of interior truth, may be seen from what has been said above (n. 4151). From all this it is evident what arcanum lies concealed in that which is related concerning the teraphim.

[2] The reason why truths from the Divine are signified by the “teraphim,” is that those who were of the Ancient Church distinguished the Divine (that is, the Lord) by various names, and this according to the different appearances in the effects; as for instance by the name “God Shaddai,” from the temptations in which the Lord combats for man, and after which He confers benefits upon him (see n. 1992, 3667); His Providence lest man should of himself enter into the mysteries of faith, they called “cherubs” (n. 308); the truths Divine which they received by answers, they said were “teraphim;” and other of the Divine attributes they also called by particular names.

[3] They who were wise among them understood by all these names none but the one only Lord; but the simple made for themselves so many representative images of that Divine; and when Divine worship began to be turned into idolatry, they fashioned for themselves so many gods. From this arose so many idolatries among the Gentiles also, who increased the number of them. But as in ancient times Divine things were understood by these names, some of them were retained, as “Shaddai,” and also “cherubs,” and “teraphim,” by which in the Word such things as have been stated are signified. That by “teraphim” are signified the truths Divine which came from answers, is evident in Hosea 3:4.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Foundation for the permission to use this translation.

Из произведений Сведенборга

 

Arcana Coelestia # 1343

Изучить этот эпизод

  
/ 10837  
  

1343. That “Eber” was a nation called, from Eber as its father, the Hebrew nation, and that thereby is signified the worship in general of the Second Ancient Church, is evident from those historical parts of the Word wherein it is spoken of. From that nation, because the new worship commenced there, all were called Hebrews who had a similar worship. Their worship was of the kind that was afterwards restored among the descendants of Jacob; and its chief characteristic consisted in their calling their God “Jehovah,” and in their having sacrifices. The Most Ancient Church with unanimity acknowledged the Lord, and called Him Jehovah, as is evident from the first chapters of Genesis, and elsewhere in the Word. The Ancient Church, that is, the church after the flood, also acknowledged the Lord, and called Him Jehovah, especially those who had internal worship, and were called “sons of Shem.” The others, who were in external worship, also acknowledged Jehovah, and worshiped Him. But when internal worship became external, and still more when it became idolatrous, and when each nation began to have its own god whom it worshiped, the Hebrew nation retained the name Jehovah, and called their God Jehovah; and hereby were distinguished from the other nations.

[2] Together with their external worship, the descendants of Jacob in Egypt lost this also-that they called their God Jehovah; nay, Moses himself did so; and therefore they were instructed first of all that Jehovah was the God of the Hebrews, and the God of Abraham, of Isaac, and of Jacob; as may be seen from these words in Moses:

Jehovah said unto Moses, Thou shalt come in, thou and the elders of Israel, to the king of Egypt, and ye shall say unto him, Jehovah the God of the Hebrews hath met with us; and now let us go, we pray thee, a three days’ journey into the wilderness, and we will sacrifice to Jehovah our God (Exodus 3:18). Again:

Pharaoh said, Who is Jehovah, that I should hearken unto His voice to let Israel go? I know not Jehovah, and moreover I will not let Israel go. And they said, The God of the Hebrews hath met with us; let us go, we pray thee, a three days’ journey into the wilderness, and we will sacrifice to Jehovah our God (Exodus 5:2-3).

[3] That together with the worship the descendants of Jacob in Egypt lost also the name of Jehovah, may be seen from these words in Moses:

Moses said unto God, Behold, when I come unto the sons of Israel, and shall say unto them, The God of your fathers hath sent me unto you, and they shall say to me, What is His name? what shall I say unto them? And God said unto Moses, I AM WHO I AM. And He said, Thus shalt thou say unto the sons of Israel, I AM hath sent me unto you. And God said moreover unto Moses, Thus shalt thou say unto the sons of Israel, Jehovah the God of your fathers, the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob, hath sent me unto you; this is My name to eternity (Exodus 3:13-15).

[4] From these words it is evident that even Moses did not know Jehovah; and that they were distinguished from others by the name of Jehovah the God of the Hebrews. Hence in other places also Jehovah is called the God of the Hebrews:

Thou shalt say unto Pharaoh, Jehovah the God of the Hebrews hath sent me unto thee (Exodus 7:16).

Go in unto Pharaoh, and tell him, Thus saith Jehovah the God of the Hebrews (Exodus 9:1, 13).

And Moses and Aaron went in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith Jehovah the God of the Hebrews (Exodus 10:3).

And in Jonah:

I am a Hebrew; and I fear Jehovah the God of the heavens (Jonah 1:9).

And also in Samuel:

The Philistines heard the voice of the shouting, and said, What meaneth the voice of this great shouting in the camp of the Hebrews? And they knew that the ark of Jehovah was come into the camp. And the Philistines said, Woe unto us! Who shall deliver us out of the hand of these august gods? These are the gods that smote the Egyptians with all manner of plagues in the wilderness. Be like men, O ye Philistines, that ye be not servants unto the Hebrews (1 Samuel 4:6, 8-9).

Here also it is evident that the nations were distinguished by the gods on whose name they called, and the Hebrew nation by Jehovah.

[5] That the second essential of the worship of the Hebrew nation consisted in sacrifices, is also evident from passages cited above (Exodus 3:18; 5:2-3); as well as from the fact that the Egyptians abominated the Hebrew nation on account of this worship, as is evident from these words in Moses:

Moses said, It is not right so to do, for we shall sacrifice the abomination of the Egyptians to Jehovah our God; lo, shall we sacrifice the abomination of the Egyptians before their eyes, and will they not stone us? (Exodus 8:26).

For this reason the Egyptians so abominated the Hebrew nation that they would not eat bread with them (Genesis 43:32). It is also evident from all this that the posterity of Jacob was not the only Hebrew nation, but all who had such worship; and therefore in Joseph’s time the land of Canaan was called the land of the Hebrews:

Joseph said, I was stolen away out of the land of the Hebrews (Genesis 40:15).

[6] That there were sacrifices among the idolaters in the land of Canaan, may be seen from many passages, for they sacrificed to their gods-to the Baals and others; and moreover Balaam, who was from Syria where Eber dwelt and whence the Hebrew nation came, not only offered sacrifices before the descendants of Jacob came into the land of Canaan, but also called Jehovah his God. That Balaam was from Syria, whence came the Hebrew nation, see Numbers 23:7; that he offered sacrifices, Numbers 22:39-40; 23:1-3, 14, 29; that he called Jehovah his God, Numbers 22:18, and throughout the chapter. What is said of Noah (Genesis 8:20), that he offered burnt-offerings to Jehovah, is not true history, but is history so made up, because by burnt-offerings there is signified the holy of worship, as may there be seen. From all this it is now evident what is signified by “Ber,” or by the Hebrew nation.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Foundation for the permission to use this translation.