Біблія

 

Exodo 33:11

Дослідження

       

11 At nakikipagsalitaan ang Panginoon kay Moises ng mukhaan, gaya ng isang taong nakikipagsalitaan sa kaniyang kaibigan. At siya'y bumabalik uli sa kampamento, datapuwa't ang kaniyang tagapangasiwang si Josue, na anak ni Nun, na may kabataan pa, ay hindi umaalis sa Tolda.

Біблія

 

Genesis 50

Дослідження

   

1 At yumakap si Jose sa mukha ng kaniyang ama, at umiyak sa ibabaw niya, at hinalikan niya siya.

2 At iniutos ni Jose sa kaniyang mga lingkod na manggagamot, na embalsamahin ang kaniyang ama: at inembalsama ng mga manggagamot si Israel.

3 At apat na pung araw ang ginanap sa kaniya; sapagka't gayon ginaganap ang mga araw ng pagembalsama; at tinangisan siya ng mga Egipcio ng pitong pung araw.

4 At nang makaraan ang mga araw ng pagiyak sa kaniya ay nagsalita si Jose sa sangbahayan ni Faraon, na sinasabi, Kung ngayo'y nakasumpong ako ng biyaya sa inyong mga mata ay salitain ninyo, isinasamo ko sa inyo, sa mga pakinig ni Faraon, na inyong sabihin,

5 Pinanumpa ako ng ama ko, na sinasabi, Narito, ako'y namamatay: sa libingan na aking hinukay sa akin sa lupain ng Canaan, ay doon mo ako ililibing. Ngayon nga'y pahintulutan ninyo akong umahon, isinasamo ko sa inyo, at aking ilibing ang aking ama, at babalik uli ako.

6 At sinabi ni Faraon, Umahon ka, at ilibing mo ang iyong ama, ayon sa kaniyang ipinasumpa sa iyo.

7 At umahon si Jose upang ilibing ang kaniyang ama: at kasama niyang umahon ang lahat ng lingkod ni Faraon, ang mga matanda sa kaniyang sangbahayan, at ang lahat na matanda sa lupain ng Egipto;

8 At ang buong sangbahayan ni Jose, at ang kaniyang mga kapatid, at ang sangbahayan ng kaniyang ama: ang kanila lamang mga bata, at ang kanilang mga kawan, at ang kanilang bakahan, ang iniwan nila sa lupain ng Gosen.

9 At umahong kasama niya ang mga karro at mga nangangabayo: at yao'y naging totoong malaking pulutong.

10 At sila'y dumating sa giikan ni Atad, na nasa dako pa roon ng Jordan, at doo'y nanaghoy sila ng malakas at kapaitpait na panaghoy: at kaniyang pinanangisan ang kaniyang ama na pitong araw.

11 At nang makita ng mga nananahan sa lupaing yaon, ng mga Cananeo, ang panaghoy sa giikan ni Atad, ay kanilang sinabi, Ito'y isang kahambalhambal na panaghoy ng mga Egipcio kaya't ang pangalang itinawag ay Abel-mizraim, nasa dako pa roon ng Jordan.

12 At ginawa sa kaniya ng kaniyang mga anak ang ayon sa iniutos sa kanila.

13 Sapagka't dinala siya ng kaniyang mga anak sa lupain ng Canaan, at inilibing siya sa yungib ng Machpela, na binili ni Abraham sangpu ng parang na pinakaaring libingan, kay Ephron na Hetheo, sa tapat ng Mamre.

14 At bumalik si Jose sa Egipto, siya, at ang kaniyang mga kapatid, at ang lahat na umahong kasama niya sa paglilibing sa kaniyang ama, pagkatapos na mailibing ang kaniyang ama.

15 At nang makita ng mga kapatid ni Jose, na ang kanilang ama'y namatay, ay kanilang sinabi, Marahil si Jose ay mapopoot sa atin, at lubos na gagantihin sa atin ang buong kasamaan na ating ginawa sa kaniya.

16 At ipinasabi nila kay Jose, Iniutos ng iyong ama bago namatay, na sinasabi,

17 Ganito sasabihin ninyo kay Jose. Ipatawad mo, isinasamo ko sa iyo ngayon, ang pagsalangsang ng iyong mga kapatid, at ang kanilang kasalanan; at ngayon, ay aming isinasamo sa iyo, na ipatawad mo ang mga pagsalangsang ng mga lingkod ng Dios ng iyong ama. At si Jose ay umiyak ng kanilang salitain sa kaniya.

18 At naparoon ang kaniyang mga kapatid naman at nagpatirapa sa harap niya; at kanilang sinabi, Narito, kaming iyong mga lingkod.

19 At sinabi ni Jose sa kanila, Huwag kayong matakot, sapagka't nasa kalagayan ba ako ng Dios?

20 At tungkol sa inyo ay inyong ipinalagay na kasamaan laban sa akin; nguni't ipinalagay ng Dios na kabutihan upang mangyari ang gaya sa araw na ito, na iligtas ang buhay ng maraming tao.

21 Kaya nga huwag kayong matakot: aking pakakanin kayo at ang inyong mga bata. At kaniyang inaliw sila at kaniyang pinagsalitaan sila na may kagandahang loob.

22 At si Jose ay tumahan sa Egipto, siya at ang sangbahayan ng kaniyang ama: at si Jose ay nabuhay na isang daan at sangpung taon.

23 At nakita ni Jose ang mga anak ni Ephraim hanggang sa ikatlong salin ng lahi; ang mga anak man ni Machir na anak ni Manases ay ipinanganak sa mga tuhod ni Jose.

24 At sinabi ni Jose sa kaniyang mga kapatid: Ako'y namamatay: nguni't tunay na dadalawin kayo ng Dios, at dadalhin kayo mula sa lupaing ito hanggang sa lupain na kaniyang isinumpa kay Abraham, kay Isaac at kay Jacob.

25 At ipinasumpa ni Jose sa mga anak ni Israel, na sinasabi, Tunay na dadalawin kayo ng Dios, at inyong iaahon ang aking mga buto mula rito.

26 Sa gayo'y namatay si Jose na may isang daan at sangpung taon: at kanilang inembalsama siya, at siya'y inilagay sa isang kabaong sa Egipto.

   

З творів Сведенборга

 

Arcana Coelestia #10500

Вивчіть цей уривок

  
/ 10837  
  

10500. 'Perhaps I shall make expiation for your sin' means the possibility owing to the Lord's Divine Power for this to come about among those who have so turned themselves away. This is clear from the meaning of 'expiating' as causing no attention to be paid any longer to this, thus causing their worship to be nevertheless received and heard, for 'expiation' may also mean the hearing and acceptance of all the things composing worship, see 9506, at this point therefore the possibility for this to be brought about among those who have so turned themselves away; and from the meaning of 'sin' as a total turning away from the Divine, as above in 10498. The reason why all this is meant by those words is that the subject in the whole of the present chapter is the turning away of the Israelite nation from the Divine and the possibility in spite of this for contact to be established with heaven through the external things in which alone they were interested.

[2] For any knowledge to exist of the real nature of these things a little more must be stated. The Church on earth is established solely to the end that the world, that is, the human race, may be in contact with heaven, that is, with the Lord through heaven; for without the Church there is no contact, and without such contact the human race would perish, 10452. But human contact with heaven is achieved by means of spiritual and celestial things that reside with a person, not by means of worldly and bodily things without these. Or what amounts to the same thing, it is achieved by means of internal things, not by means of external ones without them. Since therefore the Israelite nation's interest lay in external things and not in internal ones, and yet something of a Church was to be established among them, the Lord made provision nevertheless for contact with heaven to be accomplished by means of representatives, which were the external forms of worship among that nation. But such contact was accomplished in a wondrous manner; regarding this contact, see in the places introduced above in 10499.

[3] But two things were necessary before this could be accomplished. One was that the internal with them should be completely shut off, and the other that an outward holiness should exist when they engaged in worship. For when the internal has been completely shut off, the internal side of the Church and of worship is neither repudiated nor acknowledged; it is as though none exists. In these circumstances an outward holiness can exist and also be raised up, since no obstacle stands in the way. Therefore also that nation was completely ignorant of the inward things connected with love to the Lord and belief in Him, and with eternal life attained through these. But as soon as the Lord came into the world and revealed Himself, and He taught that people should love and believe in Him, that nation on hearing these things began to repudiate them, and so they could no longer be maintained in the kind of ignorance they had been in before. Therefore they were then driven out of the land of Canaan, to prevent them from defiling internal things and rendering them profane by their renunciation of them in that land, where since most ancient times all locations had been made representative of such things as have to do with heaven and the Church, see 1585, 3686, 4447, 5136, 6516.

[4] For these reasons, to the extent at the present day that they have a knowledge of internal things and set their minds firmly against them and repudiate them, they can no longer possess an outward holiness, because a negative attitude of mind not only shuts off the internal but also takes away any holiness from the external, and so any contact with heaven. The situation is similar with Christians who have a knowledge, derived from the Word or from the teachings of the Church, of internal things and yet in their heart repudiate them, as is the case when they lead an evil life and have evil thoughts, no matter how outwardly devout and holy they may seem to be when they take part in worship.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Society for the permission to use this translation.