Kommentar

 

თავისუფალი სიტყვა. თავისუფალი აზროვნება. თავისუფალი რელიგია.

    |

Av New Christian Bible Study Staff (maskinöversatt till ქართული ენა)

Sunrise over a field of grain.

სიტყვის თავისუფლება. აზროვნების თავისუფლება. რელიგიის თავისუფლება. ისინი მნიშვნელოვანია. ისინი სიახლეებში არიან. როგორ უკავშირდებიან ისინი ქრისტიანობას? დავიწყოთ ფიქრი ამის საშუალებით.

რას ამბობს ბიბლია მათ შესახებ?

აიღეთ იოანე ნათლისმცემლის მაგალითი. ის იყო აუცილებელი თავისუფალი მოსაუბრე, "ერთი ხმა, რომელიც ტიროდა უდაბნოში" და ამზადებდა ღმერთის გზას. მან თავისუფლად ისაუბრა, გამოაცხადა ახალი, ცოცხალი რელიგია. მაგრამ შემდეგ ჰეროდემ შეაბიჯა, შეიპყრო იგი, დააპატიმრა და მოკლა. ჯონი (მე მაქვს ის, რაზეც თავისუფლად უნდა ვისაუბრო) კარგი ბიჭია; ჰეროდე (არ მომწონს შენი გამოსვლა) ცუდი ბიჭია.

შიგნით დანიელი6:7-23, აქ არის დანიელისა და ლომების დენის ცნობილი ამბავი. დანიელი მიაგდეს ლომებს, რადგან იგი თავისუფლად ლაპარაკობდა - ევედრებოდა იეჰოვას და არა მეფე დარიოსს - მთავრობის ბრძანებულების წინააღმდეგ. დანიელი კარგი ბიჭია. დარიოსი, სანამ არ მოინანიებს, ცუდი ბიჭია.

შესაძლოა, ყველაზე ძლიერი ბიბლიური მაგალითი გვხვდება იესოს მსახურების განმავლობაში, რომელიც მოითხოვდა სიტყვის თავისუფლებას - თავისუფლება ჩამოყალიბდეს, ასწავლოს და შექმნას ახალი რელიგია. მისმა თავისუფალმა სიტყვამ რევოლუცია მოახდინა მსმენელთა აზრებში. რა გააკეთეს იმ დღის ძლიერმა რელიგიურმა ლიდერებმა? ისინი მას გმობაში ადანაშაულებდნენ. ისინი ცდილობდნენ მის ხაფანგში ჩაგდებას. რომ მას თავი დაანებოს. მშვიდად ყოფნა. მან იცოდა, რომ ამის გაკეთება არ შეეძლო; მისი მისია იყო მწყურვალი სამყაროში ახალი ჭეშმარიტების მოტანა.

იესო იერუსალიმში პალმის კვირას, იესოს შესვლის დროს, დიდი "თავისუფალი სიტყვის" სცენაა ლუკა19:37-40:

"როდესაც ის უკვე ახლოს იყო ზეთისხილის მთის დაღმართთან, მოწაფეებმა სიხარულით დაიწყეს დიდება ღმერთის დიდი ხმით ყველა მათთვის ნაჩვენები ძალისა, რომ ნეტარი იყო მეფე, მოდის უფლის სახელით! მშვიდობა ზეცაში და დიდება მაღლობებში! ' ზოგიერთმა ფარისეველმა ხალხმა უთხრა მას: 'მოძღვარო, უსაყვედურე შენს მოწაფეებს'. მან მიუგო მათ და უთხრა: მე გეუბნებით თქვენ: თუ ისინი ჩუმად იქნებიან, ქვები წამოიძახებენ.

ეს საკმაოდ ნათელი მაგალითებია. ბიბლია აფასებს სიტყვის თავისუფლებას.

თავისუფალი მეტყველება და თავისუფალი აზროვნება მჭიდრო კავშირშია. ღრმა კომუნიკაცია არის ის, რაც ჩვენი ადამიანის დიდ ნაწილს წარმოადგენს. ადამიანებმა განავითარეს ფართო მასშტაბის თანამშრომლობის შესაძლებლობა საერთო ამბების საშუალებით. თუ თავისუფლად ვერ ვისაუბრებთ, ვკარგავთ რეალური აზრების კომუნიკაციის შესაძლებლობას და ვკარგავთ ახალი იდეების გაზიარების შესაძლებლობას და ჩვენი პოტენციალი იკლებს.

აქ მოცემულია შვედეთბურგის სამი ნაწყვეტი, რომლებიც ამას ეხება:

”... როდესაც თავისუფალ სიტყვას და პრესის თავისუფლებას შეზღუდავს, განიცდის აზრის თავისუფლებას, ანუ საკითხის სრულად და სრულყოფილად განხილვას ... ჩვენი უმაღლესი გაგება, შესაბამისად, თავსებადია თავისუფლების ოდენობაა იმის თქმა და გაკეთება, რასაც განვიხილავთ. ” (ნამდვილი ქრისტიანული რელიგია814)

"არავინ ხდება რეფორმირებული ინტელექტუალური სიბრმავეში. ამ ადამიანებმაც არ იციან ჭეშმარიტებები და არ იციან ცხოვრების შესახებ, რადგან სწორედ ამ საკითხებში უნდა გვასწავლოს ჩვენი ცოდნა და მათმა სურვილებმა უნდა იმოქმედონ მათთვის. როდესაც ჩვენი ნება აკეთებს იმას, რასაც ჩვენი ცოდნა გვეუბნება, მაშინ ჩვენ გვექნება ცხოვრება ჭეშმარიტების შესაბამისად; მაგრამ როდესაც ჩვენი ცოდნა ბრმაა, ჩვენი სურვილიც იბლოკება. (ღვთიური სწავლება144)

”არავინ ხდება რეფორმირებული იმ ქვეყნებში, სადაც თავისუფლება და რაციონალობა არ არსებობს.” (ღვთიური სწავლება38)

მე ამაზე ვსაუბრობდი მეგობართან და მან გამახსენა, რომ არსებობს ნაცრისფერი ადგილები, სადაც გარკვეული თავისუფლება და გამჭრიახობა არსებობს, მაგრამ ისინი შეზღუდულია. ვფიქრობ, ის მართალია; ჩვენ ძირითადად ამ ნაცრისფერ ადგილებში ვცხოვრობთ. ალბათ იშვიათი შემთხვევებია, როდესაც თავისუფლება და რაციონალობა ნულოვან დონეზეა - შეიძლება, როდესაც ვინმე კომაშია. და მეეჭვება ვინმეს აქვს 100% თავისუფლება ან გამჭრიახობა. გარკვეულწილად, ეს კიდევ უფრო აქცევს სიტყვის თავისუფლებას და თავისუფალ აზროვნებას. ცხოვრება არ არის ნათლად სუფთა, ან თავისუფალი და ის, რაც დაგვეხმარება, როდესაც გაგებას და თავისუფლებას ვეძებთ, ნამდვილად ძვირფასია.

ელენე კელერის მაგალითი ამას ასახავს. მან ან სალივანმა თავის სახლში მისვლის დღეს "ჩემი სულის დაბადების დღე" უწოდა. თავის ავტობიოგრაფიაში, ჩემი ცხოვრების ამბავი (1903), კელერმა აღწერა ის მომენტი, როდესაც მიხვდა, რომ ანის თითების მოძრაობა, w-a-t-e-r- ის ჩაწერა ხელში სიმბოლურად გამოხატავდა წყალს, რომელსაც ის ასხამდა ხელზე:

"მე გაჩერებული ვიყავი, მთელი ყურადღება მის თითების მოძრაობებს დავადე. უცებ ვიგრძენი ნისლიანი ცნობიერება, როგორც დავიწყებული რაღაცის - დამაბრკოლებელი აზრის დაბრუნების; და რატომღაც ენის საიდუმლო გამიმხილა. გაიღვიძა ჩემი სული, მისცა მას ნათელი, იმედი, გაათავისუფლე იგი! "

ჰელენ კელერმა ასევე თქვა: ”ვერასდროს ვეღარ იტყვით თანხმობას სრიალზე, როდესაც გრძნობთ გაფრენის იმპულსს.”

თავისუფალ სიტყვას და თავისუფალ აზროვნებას ერთმანეთი სჭირდება. და ... რაც შეეხება რელიგიას?

რელიგია არის აზრთა ძირითადი ნაკრები. თუ სიტყვის თავისუფლება არ გაქვს, შენი აზროვნება ფეხქვეშ არის. თუ თავისუფლად არ იფიქრებ, როგორ უნდა იმედოვნო, რომ მიიღებ მთავარ იდეებს იმის შესახებ, თუ რატომ ვარსებობთ და რას ვაკეთებთ - როგორ ვიცხოვრებთ? რელიგია მის ცენტრშია. მაშინაც კი, თუ საერთოდ უარყოფთ რელიგიას, თქვენ მაინც გარკვეული რწმენის სისტემით ცხოვრობთ, თუნდაც ეს მატერიალისტური ან ნიჰილისტური იყოს.

თუ გითხრათ ის, რისიც უნდა გჯეროდეთ, ეს, როგორც წესი, არც ისე კარგად გამოდის. ბუნებრივია აჯანყების ტენდენცია. ჩვენ გვჭირდება ეს თავისუფლება, რომ თავად გაერკვნენ.

ალბერტ აინშტაინმა თქვა ისეთი რამ, რაც ამაზე მეტყველებს:

”სინამდვილეში, არაფერია სასწაული, რომ სწავლების თანამედროვე მეთოდებმა ჯერ კიდევ არ ჩაახშეს კვლევის წმინდა ცნობისმოყვარეობა; ეს დელიკატური პატარა მცენარე, სტიმულაციის გარდა, ძირითადად თავისუფლებას საჭიროებს. ამის გარეშე ის ჩაიშლება და განადგურდება. ”

პოლ შილპი, "ალბერტ აინშტაინი: ფილოსოფოსი-მეცნიერი (1949)" ავტობიოგრაფიული ჩანაწერები ""

და ... აი კიდევ ერთი ამონარიდი შვედბორგის ნამუშევრებიდან, სამოთხე და ჯოჯოხეთი :

ერთი სიტყვით, ყველაფერი, რაც თავისუფლებაში არ შემოდის ჩვენში, არ რჩება ჩვენში, რადგან ის არ ეკუთვნის ჩვენს სიყვარულს ან ზრახვებს; და ყველაფერი, რაც არ ეკუთვნის ჩვენს სიყვარულს ან ზრახვებს, არ ეკუთვნის ჩვენს სულს. ჩვენი სულის რეალური რეალობაა სიყვარული ან ნებისყოფა - ფრაზის "სიყვარული ან ნება" გამოყენება, რადგან რაც გვიყვარს, ჩვენ ვაპირებთ. ამიტომ ჩვენ არ შეგვიძლია რეფორმირება, გარდა თავისუფლების სახელმწიფოში. (სამოთხის და ჯოჯოხეთის შესახებ598)

მ. სკოტ პეკი ამ აზრს განამტკიცებს:

არ არსებობს კარგი რელიგიური სარწმუნოება. იმისათვის, რომ ვიყოთ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი, რომლითაც საუკეთესოდ შეგვიძლია, ჩვენი რელიგია უნდა იყოს მთლიანად პიროვნული, გაყალბებული მთლიანად ჩვენი კითხვის ნიშნის ქვეშ და ეჭვი ეპარება რეალობის საკუთარ გამოცდილებაში.

მ. სკოტ პეკი - გზა, რომელიც ნაკლებად გაიარა

დაბოლოს, მოდით დავუბრუნდეთ და ვნახოთ რას ამბობს ბიბლია ამის შესახებ, ამ ორ მონაკვეთში:

ტარსიელი საული დევნიდა ქრისტიანებს - ცდილობდა გაენადგურებინა მათი რელიგიური თავისუფლება. მას ჰქონდა სასწაულებრივი მოქცევის გამოცდილება, რის გამოც მას ეწოდა პავლე, დიდი ქრისტიანი მასწავლებელი და მახარებელი. (მოციქულთა საქმე9)

შადრახი, მეშახი და აბედნეგო დევნიდნენ - ცეცხლოვან ღუმელში ჩააგდეს - საკუთარი თაყვანისმცემლობის გამო, უარყოფენ ნაბუქოდონოსორის ბრძანებულებებს. მათ გადაარჩინა ანგელოზი, რომელმაც არ დაწვეს მათ. (დანიელი3)

შეფუთვა ...

საკმაოდ ნათელია, რომ თავისუფალი სიტყვა, თავისუფალი აზროვნება და თავისუფალი რელიგია იგივე ქსოვილის ნაწილია. ისინი ადამიანურად ყოფნის დიდ ნაწილს წარმოადგენენ. ისინი კარგად არის მხარდაჭერილი ბიბლიაში. ისინი ჩვენი დროის უკეთეს მთავრობებში იყვნენ ნაქსოვი.

ჩვენ მათზე კარგად უნდა ვიზრუნოთ. ისინი ჩვენთვის აუცილებელია იმისთვის, რომ შეგვეძლოს სიმართლის სწავლა და უარი თქვას სიყალბეზე - და "შეწყვიტოთ ბოროტება, ისწავლოთ სიკეთის კეთება". (ესაია1:16)

Från Swedenborgs verk

 

სამოთხე და ჯოჯოხეთი #598

Studera detta avsnitt

    
/ 603  
  

598.ადამიან არ შეუძლია გარდაისახოს თუ არ იქნება თავისუფალი, იმიტომ რომ ის ყველანაირ ბოროტებაში დაიბადა და საჭიროა მისი მოცილება ხსნისთვის.მაგრამ მისი მოცილება შეუძლებელია, თუ ადამიანი მას ვერ ხედავს თავის თავში, არ აღიარებს მას, თავს არ იკავებს უნდოდეს ის და ბოლოს არ თაკილობს მას:ბოროტება ხოლოდ მაშინ სცილდება.ეს ასე არ იქნებოდა რომ თვითონ ადამიანი არ იმყოფებოდეს როგორც სიკეთეში ასევე ბოროტებაში, იმიტომ რომ სიკეთის საშუალებით მას შეუძლია ბოროტების დანახვა, მაგრამ ბოროტების საშუალებით სიკეთის დანახვა არ შეუძლია.სულიერი სიკეთე რომელზე ფიქრიც შეუძლია ადამიანს, მის მიერ შეიცნობა ჯერ კიდევ ბავშვობიდან ღვთის სიტყის კითხვით და ქადაგების მოსმენით, ხოლო ზნეობრივი და მოქალაქეობრივი სიკეთე შეიცნობა მათ მიერ ამქვეყნად ცხოვრებისას.აი რატომაა, უპირველესად ადამიანი უნდა იყოს თავისუფალი და მეორეც იმიტომ რომ ადამიანს მიეკუთვნება მხოლოდ ის, რაც ხდება მის მიერ შინაგანი გრძნობით, რომელიც სიყვარულს ეკუთვნის.სხვა დანარჩენი მართალია შეიძლება შევიდეს მის სულში, მაგრამ განსაკუთრებით მის ფიქრებში და არა ნებაში_და რაც არ შედის ადამიანის ნებაში, არც ხდება მისი საკუთრება, იმიტომ რომ ფიქრი იღებს ყველაფერს თავისსი მეხსიერებიდან.ხოლო ნება იღებს ყველაფერს თავისს თვითონ ცხოვრებიდან.არასოდეს არ არის თავისუფლება იმაში, რაც არ გამოდის ნებიდან ანდა რაც იგივეა გრძნობიდან, რომელიც სიყვარულს ეკუთვნის.ყველაფერს, რაც ადამიანს უნდა და უყვარს, ის აკეთებს თავისუფლად, რაც ნიშნავს რომ ადამიანის ნების და სიყვარულის კუთვნილი თავისუფლება და გრძნობა ქმნიან ერთ მთლიანს.ამდენად ადამიანს მიცემული აქვს იმის თავისუფლება რომ მას შეეძლოს ჭეშმარიტებისა და სიკეთის სიყვარული, რომ ასეთნაირად ჭეშმარიტება და სიკეთე გახდეს მისი საკუთრება.ერთი სიტყვით, ყველაფერი რაც ადამიანში თავისუფლად არ შედის არც რჩება მასში, იმიტომ რომ ის არ ეკუთვნის მის სიყვარულს ანდა ნებას.ხოლო რაც არ ეკუთვნის მის სიყვარულს ანდა მის ნებას, ის არც ეკუთვნის მის სულს;რამეთუ ადამიანის სულის არსი არის სიყვარული ანდა ნება.ნათქვამია სიყვარული ანდა ნება, რამეთუ რაც უყვარს ადამიანს, ის უნდა კიდეც.აი მიზეზები, რომლითაც ადამიანს არ შეუძლია გარდასახვა, თუ ის არ იქნება თავისუფალი.

  
/ 603  
  

Bibeln

 

Daniel 6:7-23

Studie

           

7 All the presidents of the kingdom, the governors, and the princes, the counsellers, and the captains, have consulted together to establish a royal statute, and to make a firm decree, that whosoever shall ask a petition of any God or man for thirty days, save of thee, O king, he shall be cast into the den of lions.

8 Now, O king, establish the decree, and sign the writing, that it be not changed, according to the law of the Medes and Persians, which altereth not.

9 Wherefore king Darius signed the writing and the decree.

10 Now when Daniel knew that the writing was signed, he went into his house; and his windows being open in his chamber toward Jerusalem, he kneeled upon his knees three times a day, and prayed, and gave thanks before his God, as he did aforetime.

11 Then these men assembled, and found Daniel praying and making supplication before his God.

12 Then they came near, and spake before the king concerning the king's decree; Hast thou not signed a decree, that every man that shall ask a petition of any God or man within thirty days, save of thee, O king, shall be cast into the den of lions? The king answered and said, The thing is true, according to the law of the Medes and Persians, which altereth not.

13 Then answered they and said before the king, That Daniel, which is of the children of the captivity of Judah, regardeth not thee, O king, nor the decree that thou hast signed, but maketh his petition three times a day.

14 Then the king, when he heard these words, was sore displeased with himself, and set his heart on Daniel to deliver him: and he laboured till the going down of the sun to deliver him.

15 Then these men assembled unto the king, and said unto the king, Know, O king, that the law of the Medes and Persians is, That no decree nor statute which the king establisheth may be changed.

16 Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee.

17 And a stone was brought and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel.

18 Then the king went to his palace, and passed the night fasting: neither were instruments of musick brought before him: and his sleep went from him.

19 Then the king arose very early in the morning, and went in haste unto the den of lions.

20 And when he came to the den, he cried with a lamentable voice unto Daniel: and the king spake and said to Daniel, O Daniel, servant of the living God, is thy God, whom thou servest continually, able to deliver thee from the lions?

21 Then said Daniel unto the king, O king, live for ever.

22 My God hath sent his angel, and hath shut the lions' mouths, that they have not hurt me: forasmuch as before him innocency was found in me; and also before thee, O king, have I done no hurt.

23 Then was the king exceeding glad for him, and commanded that they should take Daniel up out of the den. So Daniel was taken up out of the den, and no manner of hurt was found upon him, because he believed in his God.