Bible

 

Genesis 17

Studie

   

2 Ad-akna arkawal ən tassaqq-in dər-ək, akfaq-qay əzzurriya iknan igət.»

3 Issəjad Abram daɣ aṃadal, ilas Məššina iššewal:

4 «Ənta da arkawal ən tassaqq-in dər-ək: ad təqqəlaɣ əmaraw ən təmattiwen əknanen igət,

5 wər za-tələsa ətəwəɣra s Abram, eṣəm-nak ad-iqqəl Ibrahim fəlas əmaraw ən təmattiwen əknanen igət a kay z-aga.

6 A-kay-əkanna əsəssirəw, təqqəla šimattiwen a daɣ z-agin mənokalan.

7 Ad-ak-əṭṭəfaɣ arkawal iɣlalan ən tassaqq-in, əṭṭəfaq-qu y əzzurriya-nnak ihayawan əs hayawan dəffər-ək fəl ad-əqqəla Məššina-nnak kay d əzzurriya-nnak.

8 A-kay-akfa kay d əzzurriya-nnak akal wa daɣ tənnəftaɣa, akal kul wa n Kanan. Akal wa ad-iggəz təla n əzzurriya-nnak har faw, əqqəla Məššina-nnet.

9 Iṇṇa Məššina y Ibrahim: «Əmərədda, kay d əzzurriya-nnak ihayawan əs hayawan ad-təṭṭəfam arkawal ən tassaqq-in dər-wan.

10 Ənta da təməwit as za-təṭṭəfa arkawal ən tassaqq-in dər-wan, kay d əzzurriya-nnak: I daɣ-wan iṃosan yay ad-ammaṇkad.

11 Iṃos əməṇkəd en asannal n arkawal ən tassaqq-in dər-wan.

12 As daɣ-wan iga barar wa n yay əṭṭam aḍan əd təhut təsəmməṇkədam-tu gər za daɣ azzaman win wala win dəffər-san. Ad-təsamaṇkadam tolas bararan n eklan gər za win əhunen daɣ ṇan nawan wala win du-təzzənzam.

13 Daɣ a di əššil eklan-nak kul ad-ammaṇkadan win əhunen daɣ ṇan nawan əd win d-ənzanen. Ad-iggəz asannal n arkawal iɣlalan ən tassaqq-in elam-nawan.

14 Yay wa wər nəmməṇkad ad-izəmməzzəy d aytedan-net fəlas arkawal ən tassaqq-in a iɣtas.

15 Iṇṇa Məššina y Ibrahim: «Tanṭut-nak wər tat təllisa teɣaray əs Saray eṣəm-net ad-iqqəl Sarata.

16 A fall-as aga albaraka aṃaran akfaq-qay dər-əs barar. A fall-as aga albaraka təqqəl təmarawt ən təmattiwen šiyyaḍ n əddənet, əg̣mədan-tanat-du mənokalan.

17 Issəjad Ibrahim daɣ aṃadal, ad iḍazzu. Iṇṇa daɣ ṃan-net: «Mas du-z-arəw i igan ṭemeday n awatay? Aṃaran Sarata təgat ṭazayat təṃərwen n awatay ma zza-tassahu?»

18 Təzzar iṇṇa Ibrahim i Məššina: «Igd-i ad iddar Ismaɣil, təṣṣana daɣ-as.»

19 Məššina iṇṇa: «Kala kala, tanṭut-nak Sarata ad-təgrəw barar as za-tagaɣ eṣəm Isxaq. A das əṭṭəfaɣ arkawal iɣlalan ənta d əzzurriya-nnet.

20 Mišan ad-əqbəla maṇsay-nak y Ismaɣil: a fall-as aga albaraka, əsəssirəwaq-qu, agaq-qu a wər nəla əket. Ad-arəw ṃaraw mənokalan d əššin, agaq-qu əmaraw ən tamattay təknat igət.

21 Mišan ad-əṭṭəfa arkawal y Isxaq a za-təgrəwa əd Sarata azzaman a da azanen.»

22 As iɣrad Məššina awal y Ibrahim, ig̣mad-as ənəfilal.

23 Ibrahim idkal Ismaɣil d eklan-net kul win ɣur-əs əhunen əd win d-izzənza, xasil yayyan n ahan-net kul, isammaṇkad-tan əzəl wen da, əmmək wa as t-omar Məššina. Ibrahim iga ṭazayat təṃərwen n awatay əd ṭaza, Ismaɣil barar-net iga ṃaraw elan əd karad as əmməṇkadan. Əmməṇkadan əzəl wen da əntanay əd yayyan kul n ahan n Ibrahim, eklan-net win ɣur-əs əhunen əd win d-izzənza daɣ təsədag.

   

Ze Swedenborgových děl

 

Arcana Coelestia # 2077

Prostudujte si tuto pasáž

  
/ 10837  
  

2077. Abraham said unto God. That this signifies the Lord’s perception from love, is evident from the signification of “saying unto God,” as being to perceive, which has often been explained before. That “Abraham” here signifies the Lord in such a state and at such an age, has been stated above (n. 1989). That the Lord said this from love, is evident, for the affection of love shines forth from the very words when it is said, “Would that Ishmael might live before Thee!” The Lord’s affection or love was Divine, being toward the universal human race, which He willed to completely adjoin to Himself, and to save to eternity, by means of the union of His Human Essence with His Divine Essence (concerning which love, see Part First, n. 1735 that from this love the Lord continually fought against the hells, n. 1690, 1789, 1812; also that in the union of His Human with His Divine, He regarded nothing but the conjunction of the Divine with the human race, n. 2034).

[2] Love such as the Lord had transcends all human understanding, and is in the highest degree incredible to those who do not know what the heavenly love is in which the angels are. To save a soul from hell, the angels would regard death as nothing, nay, if it were possible they would undergo hell for that soul. Hence it is the inmost of their joy to translate into heaven one who is rising from the dead. But they confess that this love is not one whit from themselves, but that all things of it both in general and in particular are from the Lord alone; nay, they manifest irritation if anyone thinks otherwise.

  
/ 10837  
  

Thanks to the Swedenborg Foundation for the permission to use this translation.